Larue

Ze bestonden ineens niet meer. Wat er van ze geworden is… ik weet het niet. Larue. Een broer en zus met een gitaar en lieve stemmen. Ik kreeg hun CD bij een abonnement op een blad, en zwijmelde weg bij de sfeerfoto’s. Want dat was hun geheim. Niet dat de muziek nou zo geweldig was. Als ik terugluister vind ik het bijna saai. Maar de sfeer die er om heen hing was magisch. Broer en zus op een mistige ochtend. Gelukkig en blij, op blote voeten in een weiland. Dansend als elfjes met hun haren in de wind. Daarna theedrinkend onder kleurige lappendekens. Volgens mij was ik verliefd op allebei tegelijk. Ik wilde zijn zoals zij. Piano kunnen spelen. Krullen en een neuspiercing. Door Europa trekken en poëtische liedjes schrijven met je broer als beste vriend. Een familie waar je mee om het haardvuur zit en wensen voor je leven uitspreekt.

Vandaag moest ik aan de magische broer en zus denken. Ze hebben in totaal drie albums gemaakt, maar zijn vreemd genoeg gestopt toen ze succes kregen. De informatie op de website stopt na het laatste album. Waar zijn ze gebleven? Kwamen ze de liefde van hun leven tegen? Wonen ze diep in het bos? Zingen ze voor hun in sjaals gewikkelde baby? Of werken ze bij de supermarkt, en herken je ze aan niets anders dan de blik in hun ogen. Ik hoop dat ze nog steeds magisch zijn. Dat ze als twee elfen tussen de mensen leven en gelukkig maken.