Kanoën in Zweden

Ik voel me zondag! Heel de wereld is vakantie aan het vieren. Ik heb gekanoëd, en als ik aan mijn armen lik, proeven ze zout. Ik ben een soort op vakantie in het huis van mijn ouders, die nu in Frankrijk zijn. Alleen GJ en mijn zusje zijn thuis. GJ is de jongen (of moet ik zeggen man?) met wie ik getrouwd ben. Hah, dit klinkt raar, maar het is toch zo. Inmiddels ben ik al weer bijna 5 maanden getrouwd. Wij wonen in Leuven (België), en mijn ouders in Goes. Zeeland is natuurlijk een veel betere plek om je zomer door te brengen. Dat hebben die Belgen ook goed in de gaten, want in de zomer bivakkeert half België hier.

Mijn ouders hebben tijdelijk een kano aan het Wilhelminakanaal liggen. Dat is een brak kanaal dat uitmond in zee. Je begrijpt dat die kano even uitgetest moest worden. In het begin snapten we er niks van, en botsten we telkens tegen de kant aan. GJ raakte gestressed over aanstormende speedboten, en dat vond ik erg aandoenlijk. Maar we kregen in de gaten hoe het werkte, en toen was het geniaal. Ik heb ooit op roeien gezeten (don’t ask), en daardoor wist ik dat er ook hele stille zijkanaaltjes zijn, waar nooit iemand komt. We peddelden door een industrieterrein, en ik voelde me net een ontdekkingsreiziger. We dumpten de kano, trokken al onze kleren uit en sprongen in het water. Het water was zó lekker, dat ik mezelf heb verteld dat ik op vakantie in Zweden was. En dat was eigenlijk ook zo.

Nu ben ik weer hier, hardstikke verbrand, maar dat is niet erg. Het enige dat nog aan mijn geluk ontbreekt is een kampvuur, en appels om te poffen. Morgen ga ik weer kanoën.