Want dat taaltje is zo zoet…

Het is toch gek dat er zoveel Belgen zitten hier op wordpress. Niet dat ik iets tegen Belgen heb (slaafse buiging), ik woon in hun land en ik drink hun bier. Maar ik voel me zo vreselijk Nederlands als ik rondsurf. Een beetje een eenzame allochtoon. Voordat ik afwist van het bestaan van de Belg was ik Nederlander in al mijn Nederlandsheid. Ik lachte hardop in restaurants, en belde in de trein. Ik had geen idee dat mijn gedrag voor lomp en onbeschaafd zou kunnen doorgaan. In de ogen van sommige specifieke West-Europese culturen althans. Inmiddels weet ik wel beter. Als ik hier in Leuven met meer dan twee Nederlandse soortgenoten over straat loop, kan ik er zeker van zijn dat ik op boze gezichten stuit. Onze grappen zijn te hard en te weinig subtiel. Onze houding is er een van zelfgenoegzame aanmatiging. Onze kleding is ordinair. Ons gevoel voor etiquette minimaal. Onze jovialiteit is overdreven. Onze keuken is een lachertje.

Als een verzuurde oude juffrouw maakt België mij nederig. Het wordt mij ingeprent: ik stel hier niets voor. Ik slik het allemaal. Tot ik me op een dag verzet. Wat is dat nou eigenlijk met die chauvinistische klotebelgen? Hoezo hebben zij een betere keuken? Hoezo zijn hun kinderen beter opgevoed? Hoezo meer gevoel voor etiquette?

Ouders droppen hier de kids vanaf hun achtste met een sjaaltje en een backpack op de socialistische jeugdvereniging. Angst voor professoren en buizen zit er diep in, want de ouders betalen de studie. De studenten gaan tot hun 25ste ieder weekend terug naar pappa en mamma. De familiedruk is dan ook groot. Ik heb er menige Belgische leeftijdgenoot al over horen zuchten. Als bompa jarig is moet de hele familie mee op restaurant. Ook als morgen de wereld vergaat.

Dingen die ik thuis gewend ben te eten kan ik hier niet of nauwelijks vinden. Ontbijtkoek, bruine bonen, zuurkool, stroopwafels, Indonesiche producten, rozijnen, Goudse kaas. In ruil daarvoor mag ik genieten van de culinaire hoogstandjes die België mij biedt. Dat betekent goedkope friet, citroenmayonaise, stella artois, en waterzooi. Culinair zeer zeker, maar hoogstaand? De prijzen in de horeca liggen veel lager en de porties zijn groter. Bovendien hoef ik nauwelijks fooi te geven, wat in Nederland wel van mij verwacht wordt. Zo komt mijn Nederlandse zuinigheid me uitgerekend in België goed van pas.

Op straat en in winkels was ik gewend mensen te groeten. Toen ik naar België verhuisde, ontdekte ik dat dat daar anders was. De kassajuffrouw zei niets terug, en de mensen op straat keken me achterdochtig aan. In plaats daarvan heb ik nu geleerd elke willekeurige persoon aan wie ik voorgesteld wordt, op de wang te kussen. Ik heb ook geleerd dat als ik iemand een vraag stel, en hij zegt misschien, dat dat neen betekent. En wanneer iemand zegt: het is niet erg, kan dat net zo goed betekenen dat hij van binnen woedend is. Ik vind het erg ingewikkeld, maar ik doe mijn best.

Mijn ultieme testmoment beleef ik als er Nederlanders op bezoek zijn. Ik neem ze mee de stad in, en krom mijn tenen. Ze lachen om een broodje smos of hesp, en bestellen giechelend een plat water. Ook de namen van de café’s in Leuven vinden ze erg grappig. Café den At en café den Exit, dat is natuurlijk om je dood te lachen. Vervolgens gaat het hele groepje luid schreeuwend met de kotmadam op de foto. Ik sta een paar meter verderop, en doe net alsof ik het gezelschap niet ken.

Op zulke momenten denk ik aan Stef Bos. “Ik kom uit een land van schreeuwers, ik heb geleerd hier, om stil te zijn.” Misschien ben ik op een dag een waardig ingeburgerde Nederbelg.