De tien plagen

Er trekt een sprinkhanenplaag door ons huis. Net als bij Mozes in Egypte, maar dan minder erg. Op de raarste plekken zitten er ineens sprinkhanen tegen het plafond. Omdat ik er niks aan doe, vallen ze na een paar dagen dood naar beneden. Daar voel ik me wel een beetje schuldig over. Ik (als dierenbeschermer) zou toch minstens die sprinkhaantjes in de tuin kunnen droppen. Ze zien er er lief uit. Ze zijn knalgroen en hebben nieuwsgierige oogjes. Dat heb ik natuurlijk pas gezien toen ik een paar dode exemplaren bewonderde. Hoe de sprinkhanen bij mij in huis komen weet ik niet. Ik begrijp trouwens sowieso niet wat sprinkhanen hier doen. Die horen toch in Zuid-Frankrijk op de camping?

Een paar maanden daarvoor was hier in huis ook al een spinnenplaag. Wij werken systematisch alle tien de plagen af, en smeren binnenkort bloed aan de deurpost. Elke week kroop er weer een gigantische spin over de vloer. Ik begreep niet waar die beesten van konden leven. Op een avond zogen GJ en ik (meer GJ eigenlijk) zo’n joekel op, voor we gingen slapen. We zetten de stofzuiger in de badkamer, en deden de deur op slot. Mocht de spin de stofzuiger overleefd hebben, en door de slang naar buiten kruipen, dan kwam hij toch nooit onder de deur van de badkamer door.

Midden in de nacht hoorde ik een mug. Ik deed het licht aan en zag. . . een nog veel grotere spin! Was het de gereïncarneerde versie van de zielige opgezogen spin? Kwam hij nu groter terug om wraak op ons te nemen? Ik gilde en kroop in een hoekje van het bed. Maar GJ pakte een boek, en stampte daarmee op de spin. Hij kraakte. Er zat gele smurrie aan het boek. Sindsdien zijn er geen spinnen meer in ons huis geweest. Ze zijn afgeschrikt door de heldhaftige actie met het boek. Zoet is de smaak van de overwinning.

Op dit moment wachten we de volgende plaag af. We hebben nog kikkers, steekvliegen, en veepest te gaan. Ben ik even opgelucht dat ik geen oudste zoon heb.