Pleister en cornflakes

Heb op café gezeten en ben net thuis. Het is mistig, en de geur van Stella hangt in de stad. Niet omdat er nu zo veel bier gedronken is vanavond, maar vanwege de Stella fabriek. Voor mensen die bij Stella aan een meisjesnaam denken: de Stella Artois (bier) fabriek staat in Leuven. Als ik door Leuven fiets, ruik ik af en toe die rare weeïge geur. De geur van pleister en cornflakes. Dat was tenminste mijn eerste associatie toen ik in Leuven kwam wonen.

Ik wilde nog even de Beatles quoten naar aanleiding van de vorige blog. Ik word een beetje een zeurpiet. Maar vanavond luisterde ik Beatles. Wat een genialiteit. En toen kwam dit nummer voorbij.

He’s a real nowhere Man,
Sitting in his Nowhere Land,
Making all his nowhere plans
for nobody.

Doesn’t have a point of view,
Knows not where he’s going to,
Isn’t he a bit like you and me?
Nowhere Man, please listen,
You don’t know what you’re missing,
Nowhere Man, the world is at your command.

En dan komt het refrein enzo. Maar meer ga ik niet quoten. Ik neem zelf namelijk nooit de moeite gedichten of songteksten te lezen die er lang uitzien. Het punt is dat ik me een beetje Nowhere Man voel. Ik heb er goede hoop op dat dat met een nieuwe studie wel minder zal worden. En jongens, mijn taalgebruik begint na een avondje Oude Markt echt Vlaams te worden. Maargoed, het is dan ook half drie ’s nachts.