Je bent jong en je wilt wat

Ja wat eigenlijk?

GJ is vandaag in een opwelling richting Zeeland gaan liften. Hij gaat stoppen met zijn studie, en wilde dat zijn ouders in levende lijve vertellen. Bovendien waren zijn opa en zusje jarig, en had hij zin om te liften. Ik denk dat hij morgen wel weer terug is. Ik hoop het. Anders is mijn bed zo leeg.

Hij gaat dus stoppen met zijn studie. Niet definitief, maar wel voor een jaar. De stress en de toetsen, het was te veel. Nu zoekt hij een baan in de zorg. Oude mensen voeren en kwijl afvegen. Hij denkt dat het therapeutisch zal werken. Ik hoop het. Er zijn al een stuk of tien sollicitaties de deur uit. Nu moeten ze nog toehappen.

Afgelopen kaar werkte ik en studeerde hij. Volgend jaar is dat andersom. Ik vind het wel relaxed. Eén stressende student is beter dan twee. Ik hoop dat dit jaar hem goed zal doen. Het was een drastische keuze, maar wel een moedige. Ik hou daar van. “Ik ben jong, en ik kan doen wat ik wil.” Een jaar in de zorg. Hoeveel jaren levenswijsheid zijn dat?

Ik heb een lange to do list gemaakt, en ben die nu aan het afwerken. Alleen thuis zijn geeft rust in mijn hoofd. Ik heb een plaat opgezet, en dweil swingend de kamer. Huishoudhormonen. Niets mis mee. Altijd misbruik van maken zeg ik je. Het aantal vinkjes op mijn lijst neemt toe. Het bevredigde gevoel ook.

Zometeen slaap ik in een schoon bed met een schoon hoofd. Mijn enige gedachte: “Ik kan doen wat ik wil, wanneer ik dat maar wil.”

Pleister en cornflakes

Heb op café gezeten en ben net thuis. Het is mistig, en de geur van Stella hangt in de stad. Niet omdat er nu zo veel bier gedronken is vanavond, maar vanwege de Stella fabriek. Voor mensen die bij Stella aan een meisjesnaam denken: de Stella Artois (bier) fabriek staat in Leuven. Als ik door Leuven fiets, ruik ik af en toe die rare weeïge geur. De geur van pleister en cornflakes. Dat was tenminste mijn eerste associatie toen ik in Leuven kwam wonen.

Ik wilde nog even de Beatles quoten naar aanleiding van de vorige blog. Ik word een beetje een zeurpiet. Maar vanavond luisterde ik Beatles. Wat een genialiteit. En toen kwam dit nummer voorbij.

He’s a real nowhere Man,
Sitting in his Nowhere Land,
Making all his nowhere plans
for nobody.

Doesn’t have a point of view,
Knows not where he’s going to,
Isn’t he a bit like you and me?
Nowhere Man, please listen,
You don’t know what you’re missing,
Nowhere Man, the world is at your command.

En dan komt het refrein enzo. Maar meer ga ik niet quoten. Ik neem zelf namelijk nooit de moeite gedichten of songteksten te lezen die er lang uitzien. Het punt is dat ik me een beetje Nowhere Man voel. Ik heb er goede hoop op dat dat met een nieuwe studie wel minder zal worden. En jongens, mijn taalgebruik begint na een avondje Oude Markt echt Vlaams te worden. Maargoed, het is dan ook half drie ’s nachts.