Culturele Tastzin

Mijn eerste schoolweek zit er op. Mijn eerste weekend ook. Ik had nooit gedacht dat ik het weekend nog eens zo’n goede uitvinding zou vinden. Twee dagen geen school, geen wekkers, geen aula’s, geen blunders. Want die waren er veel de afgelopen dagen. Ik moet weer helemaal opnieuw beginnen. Ik voel me een brugpieper, en volgens mij vindt de rest van de wereld dat ook. Ik schijn gedurende deze fase in studententaal een schacht te heten.

Alle stereotype fouten heb ik vorige week gemaakt. Ik verdwaalde overal. Ik dacht Leuven een beetje te kennen, maar veel verder dan de markt kwam ik niet. Elke ochtend vertrok ik ruim op tijd, maar kwam toch op het laatste nippertje aan, door standaard verkeerd te lopen. Hopelijk heb ik binnenkort weer een fiets. Woensdag dacht ik dat mijn college om acht uur begon. Bij de eerste aula waar ik kwam zat niemand. Bij de tweede aula waar ik kwam zaten andere studenten. Ik was al weer op weg naar huis, omdat ik toch al een half uur te laat was. Ik besloot nog 1 aula te proberen. En ja hoor, daar zag ik wat bekende hoofdjes. Ik dacht dat ze pauze hielden, maar de les bleek nog niet begonnen te zijn. Hij begon namelijk om negen uur. Classic.

Mijn jaar bestaat uit ongeveer 150 studenten. Ik ben de enige Nederlander. Volgens mij zijn de meeste studenten 18, en komen ze net van het middelbaar. Veel van hen zien er namelijk heel jong uit. En ook nogal nerveus. Als ik hen aanspreek gedragen ze zich als opgejaagde konijntjes. Alhoewel de colleges heel interessant zijn, valt het me sociaal niet mee. Halverwege de week begon ik werkelijk aan mezelf te twijfelen. Alle spontane vragen die zouden moeten leiden tot een ongedwongen gesprekje, werden beantwoord met ja of nee, en een wegkijkende blik.

De ouderejaars met wie ik praatte hadden hier geen last van, maar zagen mij dan weer als onooglijk groentje. Volgens mijn monitor hoort het er allemaal bij. Zo zijn wij Belgen nu eenmaal. De eerste maanden is het doorbijten, maar daarna kruipen ze uit hun schulp. De eerste maanden?! Dat wordt dan nog een zure appel. En ik voel me nu al een buitenbeentje. Ik ben Nederlander, getrouwd, met een man die theologie studeert(de), en zelf heb ik het eerste jaar van godsdienstleraar gedaan. Allemaal zaken die wenkbrauwen deden optrekken en argwanende blikken opriepen. Religie lijkt hier aardig taboe, buiten het standaard plaatje vallen ook.

Soms begrijp ik echt helemaal niks van Belgen. Ik heb het hier naar m’n zin en ben blij met mijn keuze voor Leuven. Maar waar ik in Nederland meestal iemands reactie kan plaatsen of zijn gedachten kan peilen, lijkt het hier in België alsof alles wat ik doe en zeg verkeerd wordt uitgelegd. Ik weet gewoon niet wat de do’s en de don t’s zijn hier. En ik kom er ook maar niet achter. Het schijnt dat andere landen dit probleem dan weer hebben in Nederland. Er is niets nieuws onder de zon.