Kessel-Lo op zondagmorgen geeft me een vakantiegevoel. De bedrijvigheid rondom de supermarkt is anders als door de week. Vaders die toegeven als hun kindjes om snoep vragen. Jonge ouders met een wandelwagen, die croissantjes kopen om zometeen in het park op te eten. Pratende oude dametjes. Zelfs de kassamevrouwen lijken toeschietelijker. Dat zijn ze hier in België toch niet vaak. Ik maak hier zelden mee dat een kassamevrouw oogcontact maakt, laat staan dat ze me groet.

Boodschappen doen op zondagmorgen geeft me ook een buitenlands gevoel. Op vakantie in Frankrijk haalden we op zondagmorgen baquettes voor het ontbijt. In Nederland zijn de winkels op zondag gesloten. Behalve als er een speciale koopzondag wordt georganiseerd. Dat geeft een heel ander zondagochtendgevoel. De stilte die in de straten hangt, en de kerkgangers, lopend of op de fiets, het is typisch Nederland. Alhoewel… het is in elk geval typerend voor het christelijke Zeeland, waar mijn ouders wonen. Beide soorten zondagochtend hebben voor mij iets speciaals.

Vanmorgen liep ik in het zonnetje naar de supermarkt. Ik kocht meer dan ik eigenlijk van plan was, omdat alles wel in de aanbieding leek. Toen ik bij de kassa kwam, bleek dat ik mijn Belgische bankkaart niet bij me had. Snel rekende ik uit dat het net zou moeten lukken met de contanten die ik bij me had. Niet dus. Ik kwam vijf cent tekort. Zwetend en met een rood hoofd probeerde ik de kassamevrouw te verleiden om me de vijf centen cadeau te doen. Maar dat schijnt kassatechnisch niet te kunnen. Ik moest een product wegdoen. Ik merkte aan de kassamevrouw dat ze mij niet meer zo’n fijne klant vond. Op dat moment gaf een oude meneer achter mij vijf cent aan de kassamevrouw. Dank u wel, stamelde ik.

De kassamevrouw keek me vanachter haar brilletje streng aan, en zei toen:

“Ge denkt maar eens aan em,

als ge eet.”