Herfstblues

Met de herfst komen ook de blues.

Ik schrik elk jaar weer van de kou. Gewoon, het overvalt me. Zo van: “Oja, in de herfst is het koud. Sterker nog, dit is slechts het begin.” Het begin van niet uit je bed kunnen komen, omdat je al bevriest zodra je je hand uitsteekt om de wekker uit te zetten. Het begin van klappertandend aankleden, vergaan van de kou ondanks je winterjas, en dan ineens weer bloedheet in een winkel. Sjaal om, af, om. Ik benijd die doorgewinterde bikkels van de jeugdbeweging. Mijn studie zit er vol mee. Zelfs vandaag in de stromende regen draaiden ze shagjes in T-shirt en korte broek. Mij niet gezien. Die kou, oh die omslachtige kou haalt alle spontaniteit uit mijn leventje. Ik sluit me op in mijn huis, ga vroeg naar bed en neem veel hete douches. Ik denk dat ik niet de enige ben die hier last van heeft.

Want door het overige deel van het Noordelijk halfrond wordt de kou fanatiek verdreven met een overdaad aan winterse gezelligheid. Want wat is het toch sfeervol, die winter. Met kaarsjes, hete bekers chocolademelk, en gezelschapsspelen kom je een heel eind. Zodra deze dingen vervelen, loopt het tegen sinterklaas. Die zorgt voor afwisseling in de vorm van chocola, speculaas, marsepein, en daarna nog meer gezelschapsspelen in je schoen op vijf december. Voor de mensen die dan nog niet genoeg winterse gezelligheid hebben geproefd, (en dat is blijkbaar het leeuwedeel) komen de kerstdagen met hun kerstkransjes, amandelstollen, en Viennetta ijstaarten. Ja heus! Bij ons tenminste wel. Enkele dagen later volgen oliebollen, appelflappen, of wat regionaal dan ook de traditie is.

Kijk eens aan. Nu noem ik alleen nog maar de zoete dingen. De mensen vreten hun herfst en winterblues gewoon op. Pas in januari dringt door dat het eigenlijk helemaal niet helpt. Vijf kilo zwaarder, en nog altijd die kou. Ze gaan massaal aan de lijn, en tegen de tijd dat ook dát onmogelijk blijkt, komen de zonvakanties in zwang. Lijnen op rookworst en erwtensoep gaat deprimerend langzaam in vergelijking met een fruit of saladedieet in de zomer. En doorsukkelen tot eind maart met een kerstbuik en een schraal wit gezicht lijkt me ook niet bevorderlijk voor het gelukspeil.

Misschien moet ik al dat gezeur dit jaar maar ontlopen. Gewoon met kerst een reisje boeken, en zowel slank als bruin terugkomen. Twee weken kerstvakantie zou genoeg moeten zijn om genoeg vitamine D en een voorraadje endorfine op te doen. Dan maar geen Viennetta. Toch eens met GJ over hebben…