Bang voor het Bekende

Ik heb de laatste tijd niet veel geschreven. Ze waren er wel, de woorden, de inspiratie, de zin, de rust. Maar in mijn hoofd zit censuur. Waarom? Dat weet ik niet precies. Niemand van mijn familie of vrienden kent deze blog. Behalve mijn zusje dan, maar die is niet geïnteresseerd. Ik zou dus gerust over hen kunnen schrijven. Of over mezelf. Maar toch. Het staat daar allemaal maar zo bloot op het internet. En er is meer dan familie en vrienden. Iedereen die op deze site een beetje doorklikt, weet dat ik eerstejaars geschiedenis aan de KULeuven ben. Bovendien ben ik verreweg de enige Nederlander in mijn jaar. Het zou toch vervelend zijn, als die mensen wisten wat ik voor hersenspinsels heb. Maar waarom eigenlijk? Ik doe nu toch ook weer niet mijn seksleven uit de doeken. Om maar iets te noemen. En trouwens, wat kan mij het eigenlijk schelen? Maar zo werkt het blijkbaar niet. Ik heb visioenen van proffen die me buizen als ik hen bekritiseer, of medestudenten die me om zeep helpen als ik vervelende dingen over hen schrijf.

De grenzen van de blog. Waar liggen ze? Ik heb ze nog niet eens verkend of ik kom er al mee in aanraking. Internet is zo’n vrij medium. Door het lezen van blogs kom ik met mensen in aanraking die ik in het dagelijks leven niet was tegengekomen, of waarin ik me nooit had verdiept. Heel interessant, leerzaam, bevrijdend zelfs. Maar juist het grootste voordeel van internet blijkt ook zijn nadeel te zijn. Open informatie is natuurlijk ook open voor de mensen waarvan wie je liever niet hebt dat zij die informatie in handen zouden hebben.

En dat staat dan nog los van de vraag of ik té voorzichtig ben. Te onzeker, bang om afgewezen of veroordeeld te worden misschien. Het kan me niet veel schelen wat een onbekende van mij vindt. Alhoewel… Op school vinden ze het bijvoorbeeld maar raar dat ik getrouwd ben. Ze vinden me te jong en vragen me voorzichtig of ik soms protestant ben. Hoezo? Omdat ze daar vaak trouwen voor de seks. Dat antwoord heb ik écht meerdere keren gehad. Zie je, daar heb je het al weer, die seks. Het gaat ze natuurlijk niets aan. Geen ruk wou ik zeggen, maar dat was wat al te concreet. Toch ben ik geneigd me te verontschuldigen. Uit te leggen dat ik heus wel een leuk meisje ben, dat ik ook op café ga en niet aan mijn heer gemaal zit vastgeketend. Maar het helpt niet veel. Ik ben en blijf die getrouwde Hollander, die vast protestant moet zijn.

Nu bij deze, dat ben ik dus niet. Of toch in ieder geval niet zoals jij denkt dat ik het ben. Jij eventuele belager, ik schrijf alles wat ik wil. En wat je er van vindt kan me niets schelen. Ik vind Gordon een bal, en ik kan het weten, want ik heb een enorme zwak voor showbizznieuws. Ziezo, dat is er uit. Mijn eerste twee ontboezemingen. En waag het niet hier slechte gedachten over te hebben. Het internet is in al zijn openheid toch ook een beetje van mij. Ik heb hier mijn eigen stukje, zoals jij daar ook recht op hebt. Zoals we allebei van deze wereld zijn. Jij in jou stuk, ik in het mijne. Zonder dat ik daar overigens door jou in geduwd wil worden. Dat maak ik zelf nog wel uit. En als het me niet bevalt, dan ben ik zo weer weg.

Volgens mij ben ik een beetje kattig vandaag.