Herfstblues

Met de herfst komen ook de blues.

Ik schrik elk jaar weer van de kou. Gewoon, het overvalt me. Zo van: “Oja, in de herfst is het koud. Sterker nog, dit is slechts het begin.” Het begin van niet uit je bed kunnen komen, omdat je al bevriest zodra je je hand uitsteekt om de wekker uit te zetten. Het begin van klappertandend aankleden, vergaan van de kou ondanks je winterjas, en dan ineens weer bloedheet in een winkel. Sjaal om, af, om. Ik benijd die doorgewinterde bikkels van de jeugdbeweging. Mijn studie zit er vol mee. Zelfs vandaag in de stromende regen draaiden ze shagjes in T-shirt en korte broek. Mij niet gezien. Die kou, oh die omslachtige kou haalt alle spontaniteit uit mijn leventje. Ik sluit me op in mijn huis, ga vroeg naar bed en neem veel hete douches. Ik denk dat ik niet de enige ben die hier last van heeft.

Want door het overige deel van het Noordelijk halfrond wordt de kou fanatiek verdreven met een overdaad aan winterse gezelligheid. Want wat is het toch sfeervol, die winter. Met kaarsjes, hete bekers chocolademelk, en gezelschapsspelen kom je een heel eind. Zodra deze dingen vervelen, loopt het tegen sinterklaas. Die zorgt voor afwisseling in de vorm van chocola, speculaas, marsepein, en daarna nog meer gezelschapsspelen in je schoen op vijf december. Voor de mensen die dan nog niet genoeg winterse gezelligheid hebben geproefd, (en dat is blijkbaar het leeuwedeel) komen de kerstdagen met hun kerstkransjes, amandelstollen, en Viennetta ijstaarten. Ja heus! Bij ons tenminste wel. Enkele dagen later volgen oliebollen, appelflappen, of wat regionaal dan ook de traditie is.

Kijk eens aan. Nu noem ik alleen nog maar de zoete dingen. De mensen vreten hun herfst en winterblues gewoon op. Pas in januari dringt door dat het eigenlijk helemaal niet helpt. Vijf kilo zwaarder, en nog altijd die kou. Ze gaan massaal aan de lijn, en tegen de tijd dat ook dát onmogelijk blijkt, komen de zonvakanties in zwang. Lijnen op rookworst en erwtensoep gaat deprimerend langzaam in vergelijking met een fruit of saladedieet in de zomer. En doorsukkelen tot eind maart met een kerstbuik en een schraal wit gezicht lijkt me ook niet bevorderlijk voor het gelukspeil.

Misschien moet ik al dat gezeur dit jaar maar ontlopen. Gewoon met kerst een reisje boeken, en zowel slank als bruin terugkomen. Twee weken kerstvakantie zou genoeg moeten zijn om genoeg vitamine D en een voorraadje endorfine op te doen. Dan maar geen Viennetta. Toch eens met GJ over hebben…

Trippen op je Planning

Hoe minder ik schrijf, des te meer spam. Maar blijkbaar ook des te meer bezoekers. Geen peil op te trekken. Ik schrijf niet veel, wat niet wil zeggen dat ik niet veel doe. Integendeel. Mijn studie bevalt me geweldig. Ik laat me lustig voldrenken met informatie. Ik lijk wel stoned. Mijn studie werkt als LSD. Ik maak alle lessen fanatiek aantekeningen, om niet weg te drijven tussen paarse vlinders en oranje zonnen. Die komen dan op de fiets of onder de afwas wel weer terug. GJ vindt me een typische eerstejaars en lacht om mijn naïeve enthousiasme. Maar ik zie gewoon overal verbanden en synthese. Mijn wereld is veranderd in 1 groot geschiedenisboek sinds ik een maandje geleden begon met mijn studie. Heerlijk. Alle plaatsnamen, straatnamen, gebouwen, kledingstukken, woordspelingen, letterlijk álles! Is geschiedenis. En daar mag ik me in verdiepen. Laat mij nog maar een tijdje naïef zijn. Ik zou niet graag willen missen wat ik nu meemaak.

Maar er moet wel gewerkt worden natuurlijk. En dan vooral aan dingen die minder boeiend zijn. Wat dacht je van het vertalen van middeleeuwse Franse of Nederlandse teksten. Leuk om te kunnen, niet om aan te leren. Daarom heb ik een planning in het leven geroepen. Hoe vaak heb ik niet van andere mensen gehoord dat ze begonnen met plannen? Dat zijn mijns inziens meestal mensen die van nature al tamelijke controll freaks zijn, maar er nu eindelijk op papier voor uit durven te komen. Ik ben er achter gekomen dat dit voor mij eigenlijk ook geldt. Ik heb nog nooit van mijn leven iets gepland. Ik heb 2 jaar over mijn propedeuse gedaan, waarvan de laatste 12 punten in ruim een jaar tijd. Als iemand dacht dat ze de luiheid had uitgevonden was ik het wel.

Mijn leven was een aardige chaos, totdat ik begon te plannen. En eigenlijk is het fantastisch. Natuurlijk zou ik dit nooit hardop tegen mijn medestudenten toegeven. Elke nacht doorzakken is heel wat stoerder. Maar voor het eerst in m’n leven heb ik iets gevonden waar ik écht goed in wil worden en veel over wil weten. En nu verteld mijn planning me wat ik moet doen. Ik weet wanneer ik moet studeren, maar ook wanneer ik pauze mag houden. Niet omdat mijn onderbuikgevoel zegt dat ik wel een beetje afleiding verdient heb, maar omdat de klok het zegt. Eén en al duidelijkheid. M’n leven wordt er een heel stuk simpeler van, te weten waar ik aan toe ben. Ik hoef me ook niet meer schuldig te voelen. Ik ben gewoon een heerlijke nerd. Sense and Simplicity zouden ze bij Philips zeggen.

Nou, en dan is het nu bijna 3 uur, dus ik ga mijn boeken er maar eens bijpakken… Hoofse liefde, Karolingische Renaissance, here I come.