Vol verwachting klopt mijn hart

Ik irriteer me elk jaar meer aan de decembermaand waarin elk jaar weer een miljoen extra wordt uitgegeven aan te veel speelgoed, dingen die niemand nodig heeft, en decadent veel eten waarmee de voltallige derde wereld een maand of drie gevoed kan worden.
Maar, noem me kinderachtig en suf; ik hou vreselijk van Sinterklaas. Niet vanwege de cadeautjes, maar om alle geheimzinnigheid. Tot een paar jaar geleden geloofde mijn jongste broertje (nu 9) in de Sint, dus dat maakte het allemaal extra leuk. zingen voor de open haard, een wortel voor het paard, en de volgende morgen naar beneden rennen om je cadeautje open te maken. Nu is die tijd voorbij, maar de tradities blijven.

Elk jaar trekken we lootje met het hele gezin. Elk jaar weer die verwachtingsvolle spanning en iedereen loopt elkaar uit te horen wie wie getrokken zou kunnen hebben. Ik kan hier niet verraden wie ik heb getrokken, want misschien stuit diegene voor die tijd op mijn blog… In ieder geval ben ik al bijna klaar met mijn surprise. Dit jaar heb ik een collage gemaakt, van plaatjes die over de getrokken persoon gaan. Die stop ik in een mooie grote lijst, zodat het een soort schilderij is, dat later eventueel ook opgehangen kan worden. GJ maakt een laptop voor zijn lootje. Zoals elk jaar zeurt hij eerst een maand lang dat hij niet weet wat hij moet maken, en als hij dan eenmaal een idee heeft is hij niet meer te houden. Hij is een perfectionistische knutselaar en fantaseert over lampjes en muziekjes om in de laptop te stoppen. Ik maakte zelf altijd mijn surprises op het laatste moment, zodat de lijm nog nat was als ik mijn surprise op pakjesavond beneden zette. Maar sinds ik uit huis ben kan ik ik alle rust knutselen en rijmen tot ik er bij neerval.

Nu tel ik de nachtjes af tot het pakjesavond is, en dat is in mijn geval zaterdagavond al. Sint heef het voor elkaar gekregen 5 december op een woensdag te laten vallen, dus mag de goedheiligman voor ons dit jaar iets eerder opdraven. Een heerlijk avondje met veel gedichten, blunders, grappen, maar vooral heel veel lieve rijmpjes, knipogen en de wetenschap dat er mensen zijn die je zo goed kennen en zo veel van je houden.

Nog 5 nachtjes slapen…

Na/Na

Dit is voorlopig de laatste keer dat ik een foto van mezelf post, want dat gekoketteer met jezelf op het internet, das toch eigenlijk niets voor mij. Maar ik heb gisteren mijn haar geverfd, en nu is het resultaat wat mij betreft compleet. Ik had in de winkel een mooi koperbruin uitgezocht, omdat ik benieuwd was of rood me zou staan. Toen ik echter de verf uitspoelde en mijn haren droogde bleek de beloofde koperkleur een aubergine achtig iets te zijn. Niet bepaald wat ik voor ogen had, maar ook leuk. Een beetje onnatuurlijk, maar wel geinig. Ik krijg er een wat Slavisch aandoend hoofd van, mijn zusje noemt het Zweeds. Dit is wel het grootste compliment dat ze aan mij zou kunnen geven, want ik dweep met alles wat Zweeds is. Trouwens, mijn zusje logeerde hier dit weekend (zie AGENDA), en omdat ik zoveel verf overhad loopt zij nu ook rond met een aubergine kleurig hoofd. Maar omdat zij langer haar heeft, een ander soort hoofd, en bovendien krullen heeft, zijn we toch geen ‘twee voor de prijs van één’ geworden. Gelukkig maar.