Alles kan een mens gelukkig maken

Nog 1 nachtje slapen, en dan… ben ik 21. Het was fijn om 20 te zijn, en eerlijk gezegd zou ik nog helemaal geen afstand van dat getal willen doen. Het klonk zo mooi en rond. Het is volwassen, maar toch niet serieus. Met de 21 ben ik onherroepelijk een twintiger geworden. Dat is een mens zonder puistjes die wel van zijn leven geniet maar niet meer kinderachtig mag zijn. Al dat serieuze benauwt me soms. Ik begrijp niet dat mijn leeftijdsgenoten zo door hun studie heenhollen. Liever doe ik nog een tijdje wat loze baantjes met studievertraging, dan dat ik op mijn 23ste mijn eerste stap in het definitieve werkende leven zet. Ik heb geen idee wat ik wil, afgezien van verre dromen en idealen. Dat vind ik wel best.

Maar ergens wringt het natuurlijk. Ik moet keuzes maken en nadenken. Gelukkig heb ik al een lief op de kop getikt. Dat is al één ding uit het boek van de grote dingen des levens weggestreept. Dat lief heeft me overigens weinig moeite gekost, en bindingsangst had ik ook niet bepaald. Dat zit wel goed. Fijn samen studeren, aanrommelen en schuilen voor de regen. Wat mij betreft blijft het nog een tijdje zo. Ik zou wel naar het buitenland willen, nieuwe talen leren, de wereld verkennen. Een leven met veel zon en zorgeloosheid.

Want waarom is het leven soms zo belachelijk ingewikkeld? En waarom moet ik zoveel moeite doen om gelukkig te zijn? Waarom zijn er zoveel onbeantwoorde vragen? Ik doe toch alles om mijn leven simpel en overzichtelijk te houden. Ik vraag geen luxe, populariteit, carrière, schoonheid of andere flitsende dingen van het leven. Ik hoop simpelweg in balans te raken met mezelf en de mensen om me heen. Waarschijnlijk kennen jullie wel die hit van René Froger uit 1989. Dit is het refrein:

Een eigen huis, een plek onder de zon
En altijd iemand in de buurt, die van me houden kon
Toch wou ik dat ik net iets vaker
Iets vaker simpelweg gelukkig was, oho
Een eigen huis een plek onder de zon…

Ik schrijf hier nooit iets over religie. Toch is dat iets waar ik de laatste tijd veel mee bezig ben. Zoals je hier misschien wel eens hebt gelezen ben ik christelijk opgevoed. Mijn opvoeding ligt nu achter me, maar ik moet iets met de erfenis ervan. Ik zou willen dat ik oprecht kon zeggen waar ik wel en niet in geloof. Mensen met een eerlijke overtuiging zijn te benijden. Voor mezelf heb ik geen idee waar ik uit zal komen. Mijn gedachten kan ik niet bespreken met een christen, omdat de bekeringsdrang er vaak te dik bovenop ligt. Maar met een niet of ex-christenen evenmin, omdat ze mij zo overduidelijk opgelucht willen verwelkomen in hun kamp. Maar ik wil helemaal niet in een kamp. Ik vind de verhaaltjes van beide partijen zouteloos en oppervlakkig.

Dat is hoe het er voorstaat aan de vooravond van mijn 21ste. Ik weet hoe dan ook zeker dat als ik volgend jaar deze blog overlees, dat ik dan met al mijn vragen en worstelingen een stuk verder gekomen ben. Maar voorlopig heb ik het gevoel dat me een taaie winter wacht. Toch raar voor iemand van 21. Ze zeggen altijd dat je in je jeugd het meest onbezorgd moet zijn. Maar juist in je jeugd heb je de taak om je te ontwikkelen tot een evenwichtige volwassene. Mensen die dat niet doen zijn over tien jaar sneu en onverantwoordelijk. Misschien zelfs ongelukkig. Ik ben bereid te werken voor geluk. Maar ik hoop tegelijkertijd dat het me in de schoot geworpen wordt.

Ja alles, alles kan een mens gelukkig maken
Een zingende merel, de geur van de zee
Ja alles, alles kan een mens gelukkig maken
De zon die doorbreekt, een vers kopje thee.