Gisterochtend werd ik gewekt door een zingende GJ, met een ontbijt van croissants, beschuit en eitjes. Bovendien kreeg ik een verassend cadeau, namelijk het nieuwe boek van de Vlaamse auteur Saskia Reusens, getiteld ‘Borsten’. Toen ik het papier van het boek afscheurde dacht ik in eerste instantie het woord vorsten te zien. Eén seconde had ik zoiets van: “My goodness GJ, Je hebt me toch zeker geen boek over het Belgisch koninklijk huis aangesmeerd.” Maar het bleek een heel hip boek te zijn over de geschiedenis van de borst en de BH, trends in borsten, beroemdheden, vrouwen over ‘hun’ exemplaren, en nog veel meer. Kortom, een boek in de lijn van Goedele Liekens, die inmiddels de primaire geslachtskenmerken heeft afgewerkt.

Inmiddels kan ik geen borst meer zien, vooral vanwege de levensechte exemplaren die in het boek voorbijkomen en soms tot aan de navel komen. Schokkend. Ik ben ook bijzonder benieuwd naar de reactie van mijn ouders op dit cadeau. Het hoongelach zal niet van de lucht zijn vrees ik. Voor een interview met de schrijfster, klik hier, en degenen die nog naar een leuk kerstcadeau zoeken, klikken hier.

Verder verliep mijn dag borstloos, en moest ik gewoon naar college. Dit college werd overigens een half uur lang geïnterrumpeerd door een bezoek van de Sint en zijn Pieten. Op 6 december! Dat zou in Nederland als een dag te laat gelden… maargoed. Ik heb me erg verbaasd over de vrijpostigheid van de Sint tegenover de prof. Ze moest op schoot komen zitten, en de flirterige opmerkingen waren niet van de lucht. De studenten gingen natuurlijk volledig uit hun dak en schreeuwden alles bij elkaar. De West-Vlaamse prof werd verblijd met een boek: ‘Nederlands voor Dummies.’ Verder kreeg ze een stel roze handboeien en pantoffels met beertjes die ze meteen moest aantrekken.

Dat dit allemaal zomaar gebeurde in het brave België, waar normaal gezien zoveel taboe onderwerpen bestaan! Er werd zelfs een zogenaamd oude brief van de achtjarige prof aan Sinterklaas voorgelezen, waarin werd gesuggereerd dat de plaatselijke pastoor zijn handen niet kon thuishouden, en een collega professor een affaire zou hebben met de moeder van de betreffende prof. Deze lachte gewoon mee. Misschien dat Sint en Piet juist zo brutaal durfden te zijn omdat ze veilig in hun verkleedpakjes zaten… Ik heb inmiddels weer een aantal onvermoede kanten van het stugge Vlaamse volkje gezien en ben werkelijk zowat uit mijn collegebank gevallen van verbazing.

’s Avonds heb ik gegeten met vrienden en ben ik op café geweest. En dat was al weer het einde van mijn eerste Vlaamse verjaardag.