De eeuwige jachtvelden

Mensen die in God geloven gaan naar de hemel als ze doodgaan. Tot zover was alles altijd duidelijk geweest. Maar hoe zat het met de hond van de buren? Waar ging die eigenlijk heen? Volgens de buurvrouw was het hondje naar een speciale hondenhemel gegaan.

Onzin, zei mijn vader. Dieren die doodgaan, gaan naar de eeuwige jachtvelden. Wat ik me daarbij moest voorstellen wist ik nooit zo goed. Want waren dat nou jachtvelden waar hondjes hele dagen konden jagen? Of werd er zelf op hen gejaagd? Liepen er behalve honden ook nog andere beesten rond? En waar waren dan precies die jachtvelden?

Vandaag spookten de eeuwige jachtvelden door mijn hoofd. Stiekem kwam het natuurlijk door de titel van een blogje waar ik op stuitte. Ik dacht dat er een welbekende mythe aan deze jachtvelden verbonden zou zijn. Iets met de godin van de jacht ofzo. Maar ik kan niet meer vinden, dan dat de eeuwige jachtvelden als het hiernamaals voor indianen geldt.

Toen ik klein was, kwam er regelmatig een oude dominee in onze kerk preken. Hij was weduwnaar, en had alleen nog een grote zwarte poedel. De combinatie dominee en poedel is opmerkelijk, de naam van de poedel maakte het geheel nog opmerkelijker. De poedel heette Guido de Brès. Misschien dat deze naam de poedeligheid van het beest moest compenseren. De poedel werd overal mee naar toe gesleept en uitgelaten tussen twee diensten door. Maar na een aantal jaar kwam de dominee alleen. Zijn poedel was overleden. Hij was hier verdrietig over, en vroeg zich af waar zijn huisdier heengegaan kon zijn. Hij zocht lang in zijn bijbel, tot hij deze tekst vond:

“Wie bemerkt, dat de adem der mensenkinderen opstijgt naar boven en dat de adem der dieren neerdaalt naar beneden in de aarde?”

Voor de minder ingewijden, adem kan ook vertaalt worden met ziel. Deze tekst staat in prediker 3 vers 21. De dominee vond dat hij zijn antwoord gevonden had. Zijn hondje was teruggekeerd naar de aarde. Hij had zijn rust gevonden.

Ik kan nu een inkoppertje maken over het feit dat Guido de Brès een Waal was, en dat de combinatie Walen en hemel voor sommigen onder ons niet voor de hand zal liggen… Maar ik houd het hier maar bij. De emotie van die oude dominee heb ik altijd ontroerend gevonden. Zeker omdat dominees doorgaans mensen zijn die met zekerheden en antwoorden aankomen.

Edit: ik vraag net aan GJ of hij iets meer weet over de eeuwige jachtvelden. Maar die zegt poepnuchter dat in elke cowboyfilm de eeuwige jachtvelden terugkomen als er een indiaan is gedood. En dat een beetje Lucky Luke lezer mij dit had kunnen vertellen. Western films noch stripverhalen hebben mij ooit kunnen bekoren. Dit blijkt nu dus een gebrek aan algemene kennis op te leveren.
Pfft, leuk hoor. Ik dacht dat mijn vader zich misschien ooit verdiept had in indianenculturen. Blijkt hij gewoon een typische kerel te zijn.