Spinvis in Concert

Vanavond gaat dit meisje naar… Spinvis!

kanniewachte.

Edit: en nu volgt er natuurlijk een verslagje van dat geniale concert. Ik zal mijn best doen, alhoewel ik niet veel verstand van muziek, compostitie, instrumenten, of wat dan ook heb. En dit was een grappig blogje dat ik vond over een ander Spinvis concert.

Als hanige Nederlander zat ik natuurlijk met mijn landgenoten pal vooraan. Er was geen voorprogramma, wat ik heel fijn vond. Zo ging alle aandacht en excitement alleen maar naar Spinvis. En daar kwam hij. Mager mannetje met markante kop in een grijs pak. “Welkom in deze ex-porno bioscoop… tenminste, dat heb ik me net laten vertellen.” Ik zat zo dichtbij het podium dat ik door zijn broek heen de magere knieën met daarboven de randen van zijn boxershort kon zien.

En toen begon het. Een beetje verlegen en ingetogen. Maar wat was het mooi. En hoe verder de avond vorderde, hoe meer de rasartiest in meneer Spinvis vrijkwam. In het begin had ik kunnen huilen van de diepte en de echtheid van de nummers. ‘Dat is het voordeel van video, limonadeglazen wodka’ de beelden op het scherm achter de band deden de rest. Maar ik voelde me zo blij dat er geen tranen kwamen.

Het samensmelten van de bandleden was voelbaar en zichtbaar. Voortdurend was er oogcontact, lachjes, knipogen, tekens. Ze flirtten met elkaar en het publiek en verheugden zich op elk volgend nummer. Opvallend was het meisje met de cello, dat met ongekende passie speelde, en met haar ogen dicht steeds diezelfde glimlach had. Ze had ook een hele mooie stem. En dan was er nog een oude man met een pet, die een geniale trompetsolo weggaf bij de intro van ‘flamingo.’ Bij andere nummers sloeg hij op een stuk ijzeren golfplaat en een stuurwiel.

Na ‘Wespen op de appeltaart,’ ging de band volledig los. Het hoogtepunt van de avond was ‘In de staat van narcose,’ waarbij de videobeelden flitsten, en de band alles er uit gooide. Spinvis zelf, als in staat van narcose, zong met hese stem en zijn ogen half dicht: dokter dokter, dokter, ik zie vlekken op de zon…

Het enige minpunt was, dat ik niet kon staan. Ik wilde zo graag gaan gaan, springen, meebrullen en er in opgaan. Maar ik moest het houden bij shakend op mijn stoeltje zitten. Iedereen bleef namelijk zitten, en omdat ik helemaal vooraan zat, zou dat het verpesten voor de mensen achter mij. GJ was niet meer te houden, die heeft het laaste deel van het concert aan de zijkant van de zaal, springend en zingend doorgebracht. Overigens samen met een paar andere Nederlanders die ook niet meer te houden waren, en opgelucht op hem af kwamen.

Na de staande ovatie op het einde van het concert, kwam Spinvis nog terug en gaf ons drie prachtige toegiften, die ik wel staande en springende heb kunnen meedoen. Behalve natuurlijk het allerlaatste nummer ‘Aan de oevers van de tijd,’ waarbij ik met een brok in mijn keel weer ben gaan zitten.

En toen kwam de ontlading, ‘wat een geniaaaaal concert!!!’ De rest van de bondgenotenlaan heeft kunnen meegenieten van ons ‘Kom in de cockpit.’
Laat je spullen maar hier staan, die staan hier best, en loop even mee met de stewardess. Of ben je hier zo gelukkig dan… kom in de cockpit!