Is het een open deur

intrappen, als je beweert dat Manu Chao
de enige manier is om de winter door te komen?

En check dat sublieme nineties sfeertje!

The Rush of Life

Het gevoel dat ik op dit moment heb is niet te beschrijven.
Ik denk dat mijn lijf het ook allemaal niet meer snapt.
De wisselende emoties die door mijn hersenen razen zijn simpelweg niet meer bij te houden door mijn lichaam. De enorme hoeveelheden stress die in golven op mij worden losgelaten veroorzaken een verhoogde waakzaamheid, alsof ik in gevaar ben. Maar er is geen wild dier. Er is geen vijand. Er zijn alleen maar papieren. En dan plotseling, na het doen van examen, is er die enorme opluchting en euforie. Ik spring in het rond en krijs en gil van ontlading alsof het gevecht echt is losgebarsten. Maar dan is het juist al voorbij. Ik val hijgend op de bank met een gelukzalige uitdrukking op m’n gezicht. De stress zit nog in mijn rug en nek, maar mijn onderbuik weet al dat ik gewonnen heb.

Ik sta verbaasd over mezelf. Ik leer dag na dag, sta ’s morgens vroeg op en ga ’s avonds laat naar bed. Vannacht heb ik zelfs maar een paar uur geslapen. Want ondanks dat ik tot in de kleine uurtjes gestudeerd had, stond mijn wekker om vijf uur om nog eens alles over te kijken. Het is ongekend dat zo’n lui en ongemotiveerd persoon als ik (zo ken ik mezelf tenminste mijn hele leven), in korte tijd is veranderd in een perfectionistisch en tegelijkertijd faalangstig wezentje tijdens de examenweken.

Faalangstig ja. Dat had ik niet verwacht. Dat ik zo emotioneel betrokken op mijn studie zou zijn en tegelijkertijd mezelf zo onderschat. Als ik zeg: ‘ik ken er niks van’, dan is dat niet waar. Toch denk ik dat voor elk examen weer. Dat het één groot drama gaat worden, dat de prof mij minzaam toelacht en in haar hoofd noteert: gebuisd. Dit meisje faalt hopeloos. Het scenario heeft al oneindig vaak door m’n hoofd gespeeld.
Ik denk om strijd de meest belachelijke dingen en op dat moment weet ik heel zeker dat het waar is. ’s Nachts woelt het voortdurend door mijn hoofd: ik stop er mee, ik kan het niet, ik ga me ziek melden, de wekker uitzetten, door het examen heenslapen en nooit meer waker worden. Maar op onverklaarbare wijze hijs ik me op mijn fiets, leg het examen af, en doe het lang niet slecht.

Dat ben ik dus. Een stresskipje. Een kommaneuker. Een destructieve doemdenker. Een hopeloze eerstejaars zonder zelfvertrouwen. Gek wat een opleiding nog eens met je kan doen.
Het spijt me dat ik deze blog gebruik om wat therapeutisch van me af te schrijven na het examen van vanmorgen. Ik word weer een normaal mens, ooit.