Stok I – Muziek

Al een tijdje zit er in mijn hoofd een blogje over blogland. Over de rare bijkomstigheden, zoals wedstrijden voor de beste blogs, en stokjes. Laat ik er uitgerekend vandaag eentje krijgen van Aïda. Die blog over blogland houdt u dan nog van me tegoed.

Drie bands of artiesten die je dit jaar hebt leren kennen

Ik ben niet zo goed met muziek. Ik heb geen speurneus, geen drive om nieuwe artiesten te leren kennen. Ik heb geen goed muzikaal gehoor. Ik heb alleen gevoel voor sfeer en emotie. Verdrietige muziek maakt me verdrietig, blijde muziek maakt me blij, ongeacht de stemming waar ik me daarvoor in bevond. Maar laat ik nou toevallig afgelopen jaar getrouwd zijn met een groot muziekliefhebber die juist niets anders doet dan nieuwe artiesten opsporen. Sinds maart van dit jaar heb ik de hele dag muziek om me heen, en hierdoor heb ik veel nieuwe muziek leren kennen, vaak wel uit de oude doos.

Zo heb ik tot mijn eigen verbazing de foute eighties style leren waarderen. Prince, de muzikant die misschien wel de meest seksueel geladen teksten ooit heeft geschreven, maar veel discreter en stijlvoller dan al die tegen elkaar aan rijdende hiphoppers bij elkaar. Purple rain, voor iedereen hier waarschijnlijk een klassieker, voor mij nieuw en helemaal geweldig. Verder is er dan nog de belachelijke blijheid van Stevie Wonder en de veel jongere (2001) Scissor Sisters. Bekend van hun hitje: I don’t feel like dancin.

Dankzij een LP van Woodstock raakte ik terug in de sixties en seventies. Joan Baez, de folkzangeres met haar protestliedjes geven me een idee van wat er destijds leefde (vietnamoorlog) en een ongekende hoeveelheid -naïef- idealisme dat tegelijk grappig, bewonderenswaardig, droevig en ironisch is. Verder in die categorie: Crosby, Stills, Nash & Young.

Als derde nog wat recente namen: Tom Yorke. De voorman van Radiohead maakte in 2006 het soloalbum The eraser. Ik was al fan van de vroege Radiohead, die meer rock is, en daarom voor mij makkelijker in het gehoor ligt. Dankzij GJ, die The Eraser hardnekkig bleef opzetten, ben ik aan het album verslaafd geraakt, en daarmee ook aan de latere elektronische Radiohead. De scherpe maatschappijkritische teksten met de vervreemdende muziek, maken me gek van onrust.
Last but not least: Babyshambles. Deze band kende ik tot nu toe alleen van hun drugsverslaafde voorman Pete Doherty en zijn voormalig liefje Kate Moss die elke week in de roddelbladen terug te vinden waren. Ik had dan ook geen hoge verwachtingen, maar het album Down in Albion (2005) is rock en roll op de manier van The Clash; rauw, met een beetje punk en een snuifje ska, maar vooral heel erg Brits. Puur genieten!