Drie dingen die je het afgelopen jaar hebt meegemaakt, en die je altijd zullen bijblijven.

1. Tja, ik ben getrouwd in maart. Cliché of niet, het blijft me altijd bij. Al was het alleen maar vanwege de stress en het familiegedoe vooraf. Het was geen peperduur sprookjeshuwelijk met maanden voorbereiding, maar wel heel leuk en bijzonder om mee te maken. Ik hoop het uiteraard maar 1 keer mee te maken. Eigenlijk rolde ik er zonder veel nadenken in. Ik realiseerde me pas hoe heftig zo’n trouwbelofte is, toen ik voor het altaar stond. Dat ook bij wet is vastgelegd dat je voor elkaar en elkaars kinderen moet zorgen. Dat maakte veel indruk.

2. Er zijn dit jaar weer mensen overleden die niet hadden mogen weggaan. De dood vergeet ik nooit. Maar wat ik vooral heb gezien, is de impact die een overledenene heeft op het leven van degenen die achterbleven, juist door te ontbreken. Een paar jaar geleden overleed een oom van mij, hij liet tien kinderen van 18 tot 2 achter. De ontwikkeling van die kinderen loopt zo anders omdat ze geen vader hebben, en omdat hun moeder elke dag weer vecht en rouwt. Als ik dat zie, huilt mijn hart.

3. Ik startte een studie zonder te weten waar ik aan begon. Ik realiseerde me niet hoe zeer een studie die je echt interesseert, je kijk op de wereld verandert. Dit is voor mij heel bijzonder, want ik ben nog niet vaak iets tegengekomen dat me echt in zijn greep houdt. De ontwikkeling van Europa, de evolutie van taal, cultuur, denken… het is als een enorm bouwwerk waar ik niet op uitgekeken raak. Ik vind het bijzonder om dit mijzelf als groentje te zien beleven.

Vreselijke blunders die je in 2007 op je naam hebt staan.

In het land der Belgen is Bescheidenheid koning. Maar als nieuwkomer in het land der Belgen, is het wetboek van koning Bescheidenheid mij onbekend. Dit heeft tot gevolg dat ik in 2007 heel wat strafbare feiten op mijn naam heb staan. In het land der Belgen zouden deze criminele activiteiten te boek staan als Blunders. Deze Blunders worden bestraft met Scha en Schande. Dit geldt in het land der Belgen als een hele zware straf. Ik heb daar zelf niet erg onder geleden.

Drie dingen die je stiekem ongelofelijk trots maakten.

1. In een studieontwijkende bui maakte ik afgelopen zomer een blog aan, en tot mijn verbazing heb ik hem bijna zes maanden later nog. Sterker nog, ik schrijf regelmatig een stukje, al is de kwaliteit de laatste tijd wat ondermaats. Ik vind het heel wat dat er elke dag weer mensen zijn die mijn stukjes komen lezen, en vind het fijn om een plekje te hebben waar ik af en toe iets kwijt kan.

2 en 3. Ik doe met mijn leven wat ik wil, en afgelopen jaar heb ik daar de vruchten van geplukt. Ik rondde eindelijk mijn eerste studie(jaar) af, waardoor ik kon doen wat ik écht wilde doen. En ik wilde jong trouwen, wat ik ook heb gedaan. Ik ben gelukkig met beide keuzes en trots op de goede gevolgen van mijn (soms) tegendraadse gedrag.

Drie mensen die je hiermee wil lastigvallen.

Ik ga helemaal niemand lastig vallen met mijn stokken. En daarmee hoop ik dat de stokkenstorm die door blogland raast, zo lanzamerhand weer een beetje geluwt is. Want inmiddels weet iedereen van iedereen de meest beschamende blunders en wat er in zijn of haar CD speler ligt. Op commando welteverstaan. Het maakt van blogland een eenheidsworst. En dat is nou precies wat we allemaal niet willen. Dus nu als de drommel weer verhaaltjes gaan schrijven over dingen waar je zin in hebt, en niet langer dat standaard gezever. Komaan, blogland lijkt wel zo’n vriendenboekje waar iedereen z’n krabbel in zet. Hup aan het werk, en verbaas me met jullie kunsten.