Schrikkeldag

Het is natuurlijk onmogelijk om op 29 februari, alias schrikkeldag niets te schrijven. De volgende keer dat ik die datum boven mijn blogje kan zetten is pas over vier jaar. De kans dat ik deze blog dan nog bezit én regelmatig bijhoudt is niet zo groot. Ik heb uiteraard geen plannen om te stoppen, maar ik ken mijn eigen wispelsturig- en laksheid. Er kan veel gebeuren in vier jaar.

Ga bijvoorbeeld eens na hoe je leven er de vorige schrikkeldag uitzag. Waar je woonde, wie je vrienden waren, of en met wie je een relatie had, wat voor werk/school je deed, enzovoorts. 29 februari 2004, wat zou je op die dag hebben kunnen uitgespookt? Het antwoord op mijn vier jaar geleden is in ieder geval een aantal werelden terug.

Ik was 17, ik woonde bij mijn ouders in Goes, ik zat in de vierde klas van de Havo. Omdat ik was blijven zitten. Ik zat na een hoop depressief gepuber lekker in mijn vel en begon school eindelijk leuk te vinden. Ik had hele lange zwartgeverfde haren en kon niet zonder oogpotlood. GJ zwierf omdat moment knetterstoned door India. Ik kende kem vaag, maar vond hem maar niks. Een paar maanden later zouden we onafscheidelijk zijn. De dag zelf viel trouwens op een zondag. EDIT: ik herinner me nu ineens weer dat mijn oma toen nog leefde, dus dat we waarschijnlijk koffie hebben gedronken in haar verzorgingstehuis. Ze overleed een paar maanden later.

Jeetje, dat ik het meisje dat ik daarboven beschrijf nog maar vier jaar geleden was. Goes werd Zeist, Ede, Parijs en Leuven. Havo werd een bijbelschool, een hogeschool en daarna een universiteit. Redelijk in mijn vel werd extreem slecht in mijn vel, tot het langzaam opklom naar behoorlijk goed in mijn vel. Lange zwarte haren werden eerst bruin en daarna steeds korter. Het oogpotlood ligt te verschimmelen in een hoekje. En GJ? Hij kwam terug naar Nederland, onweerstaanbaar bruin en gespierd geworden. Het duurde niet lang of de vlinders begonnen te razen in mijn buik en ze zijn nooit meer weggegaan.

Op naar de volgende schrikkeldag.
Wat zie ik dat er gebeurt is met mijn leven op 29 februari 2012?

- Ik ben klaar met mijn bachelor geschiedenis.
- Hopelijk heb ik ook een interessante master gekozen.
- Ik woon niet meer in Leuven maar in Nederland, of een ander land.
- Ik ben voor het eerst buiten Europa geweest.
- En ik ben toch niet… neh, ik ben nog niet zwanger! Het zou leuk zijn om jong moeder te worden, maar die dikke buik is alleen omdat ik aangekomen ben. Helaas.

P.S. Ooit nagedacht over de effecten van schrikkeldag op de economie? Dit is wat schrikkeldag kost en oplevert.

Dwergje op reuzenschouders

Ik schrijf niet zo veel. Ik heb het druk met met mijn eigen wereld. Ik vind het van een smalle blik getuigen dat ik zo vaak over mezelf blog. Maar het geeft iets weer van de dingen waar ik mee bezig ben, namelijk mezelf. Ik kan niet zeggen dat ik een druk leven heb, maar ik voel me wel druk, onrustig, gejaagd. Waarom? Ik weet het vaak zelf niet. Ik lig maar te woelen in mijn bed om na te denken over relatieve bijzaken en vraag me af of ik me ooit staande zal weten de houden in een wereld waar zoveel over te weten valt, maar dat ik van al die kennis niet eens een fractie kan opnemen.

Ik ben zwaar onder de indruk van mijn studie. Elke dag weer blaast het me van mijn sokken. Door de colleges heen heeft al die nieuwe informatie zo’n geweldige impact op m’n denken dat ik het niet meer kan bijhouden. Niet op een vervelende, eigenlijk juist op een hele ontroerende manier. De tranen springen me in de ogen als ik er aan denk wat dit halve jaartje studeren me allemaal al aan cadeaus van inzicht en verrijking in de schoot heeft geworpen.

Ik zie wat er met me gebeurt. Het is een grotere metamorfose dan enige prof die dagelijks voor mijn neus staat de oreren, zou vermoeden. Ik glimlach als een oude dame om het kind in mij, dat nu zijn eerste stappen in de wereld van de kennis zet. Het vreemde is dat ik de oude dame en het kind tegelijk ben. Ik begrijp dat het logisch is dat dit allemaal met mij gebeurt en had het ook van te voren al verwacht. De reden dat ik koos voor geschiedenis was primair algemene kennis opdoen. Maar nu het dan plaatsvindt, beleef ik het proces zo intens dat ik verbaasd sta over mijn eigen emoties.

Ik ben zó dankbaar voor het onderwijs dat ik krijg. Het geweldige aan de grote inleidende vakken is, dat er proffen zijn die de moeite nemen mij bij de hand te pakken, en stapje voor stapje het ontstaan van ‘de grote dingen’ schetsen. De grote dingen, dat is in mijn geval het antwoord op de vraag hoe mijn leefwereld (de West-Europese) tot stand is gekomen. De ontwikkelingen in denken, wetten, taal, uitvindingen, religie, maatschapij, oorlog, kunst, etc. Waar het is begonnen, hoe het veranderde, en waarom dat gebeurde. Beetje bij beetje worden de vlakjes van mijn gigantische kleurplaat ingekleurd en krijg ik meer greep op mezelf en de wereld om me heen.

Maar juist daarmee begint het besef dat de kleurplaat nooit af zal zijn. En ik wil nog zo veel meer. Niet alleen kennis opdoen, maar ook ervaringen. De wereld zien en ervaren, betekenis hebben voor mensen, wijsheid opdoen, kinderen krijgen, waardig afscheid leren nemen.
Hoe krijg ik al die grootse dingen ooit in mijn kleine leventje gepropt?