Ouders

Ik heb toffe ouders.
Ze zeuren nooit over school, zijn totaal niet prestatiegericht, en bij de keuze van opleiding zeiden ze nooit irritante dingen als: denk aan je toekomst. Ze liggen niet wakker van de hoogte of de laagte van mijn cijfers.
En zo is het altijd geweest. Mijn ouders zijn relaxed en flexibel. Het is het soort mensen waar iedereen blijft eten of slapen, waar nooit iets te moeilijk is. Ze zijn gastvrij en zitten niet vast aan een planning. Dit ondanks het feit dat ze allebei fulltime werken, 4 kinderen opvoeden en actief betrokken zijn met allerlei activiteiten van hun kerk.
Ze zitten altijd vol nieuwe ideeën. Ik zie veel mensen die in hun fortysomethings zijn, en dan een beetje inzakken. Die al wat meer gaan zeuren over de jeugd en zich wat tammer gaan gedragen. Zo niet mijn ouders. Mijn ouders zijn altijd wel bezig met nieuwe plannen. Veranderingen in huis, nieuwe meubels, studies of een cursus, een oldtimer, uitgebreide vakantieplannen, trektochten door Scandinavië… bedenk het, zij doen het.
Kortom: mijn ouders zijn jong, hip, fris, vrolijk, joviaal, en zo nog wat van die woorden.

Toch heb ik vaak het gevoel dat ik mezelf moet overschreeuwen bij hen. Als ik iets vertel, lijkt het niet aan te komen. Als ik mijn verhaal doe, beginnen ze meteen over hun eigen dingen. Als ik een punt probeer te maken komt het niet aan. Vaak ben ik na een weekendje ouders doodmoe van het overschreeuwen van mezelf. Ik voel me leeggezogen, omdat ik alle nieuwe verhalen heb aangehoord, maar niet mijn eigen ei kwijtkon.
Zo ook met de examenweek. Ik probeer te vertellen dat het allemaal bijzonder heftig is geweest, maar dat ik voor het eerst in m’n leven het gevoel heb dat ik echt ergens voor gegaan ben. En dat dat me raakt. Ze horen het wel, maar praten er over heen. Ze kunnen haarfijn navertellen wat ik heb gezegd, maar gaan er nauwelijks op in. En als ik dan door de telefoon schreeuw: zijn jullie niet vreselijk trots op mij? Komt het standaardzinnetje: “Natuurlijk zijn we trots op jou, ik hoor hier pappa in de kamer roepen dat hij regelmatig aan je denkt.”

Volgend onderwerp.

Ik weet dat het een psychologisch mechanisme is dat je van je ouders wilt horen dat je het goed doet. Dus alhoewel ik het geweldig vind dat zij iets van hun leven maken en geen druk op mij leggen, mis ik bevestiging en af en toe wat emotionele betrokkenheid. Ik hoor van mijn zusje dat mijn vader regelmatig opschept tegen anderen over zijn oudste dochter. Dan kan ik het wel uitschreeuwen: zeg dat dan tegen mij! Meestal kan ik er goed mee omgaan dat het nooit zal gebeuren. Ik ben blij met mijn zelfstandigheid en de manier waarop ik mijn eigen boontjes dop. Ik heb ook geen ouders meer nodig om op te leunen.

Alleen dat ene zinnetje af en toe… zou voor mij het verschil maken.