Marriage ain’t no holiday
10 februari 2008
Is het nou leuk, getrouwd zijn?
Dat vroegen ze mij. Allemaal, zonder uitzondering.
Op zulk soort momenten weet ik niet zo goed wat ik moet zeggen. Of wat ‘leuk’ nu eigenlijk is. Een belachelijk woord trouwens, leuk. Te vaak gebruikt als loze term die men ter opfleuring in een zin stopt. Bovendien, als ik zulke vragen krijg, word ik altijd een beetje bang. Sta ik ineens symbool voor alle mensen die ook een boekje in hun bezit hebben waarin staat dat ze getrouwd zijn? Is het een strikvraag, algemene domheid, nieuwsgierigheid of aangename belangstelling?
Zij kennen niemand die getrouwd is, behalve hun ouders en de rest van die generatie met alles wat daar voor komt. Maar die mensen tellen niet. Ik eigenlijk ken eigenlijk ook geen getrouwden van mijn leeftijd, nu ik er over nadenk. Ik ken wel mensen in de verte, maar die zijn een ander soort getrouwd. Met een koophuis en kinderen. Terwijl ik dusdanig veel bindingsangst heb, dat ik sinds een tijdje een kamerplant overweeg. Het duurt nog even voordat ik er daadwerkelijk een neem. Ik moet wennen aan de gedachte.
Er zijn zat mensen van mijn leeftijd die samenwonen. Aan hen vraagt niemand of ze het wel leuk hebben. Het Huwelijk is iets met een hoofdletter, een staat van leven waarin je je voortdurend moet inspannen om het prettig te hebben. Samenwonen daarentegen is vrijblijvender, dus leuker. Terwijl het in het dagelijks leven precies hetzelfde inhoudt.
Is het leuk om getrouwd te zijn? Ja, het is wat mij betreft hardstikke leuk. Natuurlijk is het leuk. Maar meer dan dat, het is geweldig! Ik bedoel, ik voel me elke avond alsof ik op een slaapfeestje ben, zó leuk. Ik lach heel wat af, heb het rete gezellig en pruts gewoon lekker aan met een hele toffe huisgenoot. Zo voelt het ongeveer. Een fijnere manier van samenleven kan ik me niet indenken.
Maar dat kan niet als je getrouwd bent. Iedereen kijkt me heel glazig aan. Zulke dingen kunnen alleen als je samenwoont, denk ik. Getrouwd zijn betekent serieusheid en sleur. Vooral sleur. En ruzie over de afwas en de keuze van de meubels.
Getrouwd zijn is een ernstige zaak.
Ik heb deze week heel wat mensen gerustgesteld. Getrouwd zijn is namelijk no big deal. Om eerlijk te zijn vond ik verkering hebben veel ingewikkelder. Het geheim van een leuk huwelijk? Als je trouwt vier je een feestje, je gaat op vakantie, en vervolgens doe je gewoon net alsof je samenwoont. Zelfs al maak je ruzie over de afwas, daarna is er weer een slaapfeestje. Met chipskruimels in bed. Dat mag gewoon. Sterker nog, het is het leukste wat er is.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik de vraag ‘is het leuk om getrouwd te zijn?’een beetje raar vind. Ik heb het in ieder geval nog nooit aan mijn getrouwde vrienden gevraagd. Ik zie dan ook niet in waarom hun leven nu ineens leuker of minder leuk zou zijn nu ze getrouwd zijn.
Interessante blog trouwens. Ik heb hier vorige week zowat je hele archief zitten lezen. Ahum…
Ach, vooroordelen, nietwaar? Wie een wijf trouwt om het lijf, verliest het lijf en houdt het wijf. En zo ken ik er nog wel een paar. Ik ben intussen al 12 jaar getrouwd en of ik dat papiertje nu heb of niet, dat verandert niets aan mijn gevoelens voor mijn vrouw en kinderen, hoor. Die vooroordelen werken trouwens in twee richtingen. Samenwonen: voor mensen die mekaar niet helemaal vertrouwen, de lusten maar niet de lasten, mijnheer. Natuurlijk ligt zoals altijd de waarheid ergens in het midden.
Samenwonen, een lat-relatie, getrouwd zijn: ‘t is pas leuk als de relatie zelf goed zit. Daar verandert een boterbriefje hoegenaamd niks aan.
@Menck: Toch vond ik mijn langeafstandsrelatie knap ingewikkeld, alhoewel het in principe goed zat. Wat dat betreft ben ik blij dat ik mijnen kerel elke dag zie. Scheelt een hoop gedoe en miscommunicatie.
Hier heb je een punt, natuurlijk: nu je getrouwd bent, valt het gedoe dat zo’n langeafstandsrelatie met zich meebrengt weg. Ongetwijfeld is getrouwd zijn in dat opzicht inderdaad leuker voor jullie beiden. Of moet ik zeggen: praktischer?
Wat ik vreemd blijf vinden: veel mensen willen uit principe niet “trouwen”, maar laten dan wel alles notarieel vastleggen in een “samenlevingscontract”. Iemand moet me toch eens uitleggen wat dan het verschil is. Dat zijn toch ook afspraken, regeltjes, briefjes en aktes…
Als je begrijpt wat ik bedoel…
uhuh.
Ja, kortzichtig misschien, maarre…
- koudwatervrees?
- trauma van vorige huwelijken?
Trouwen is een aardig beladen term. Maar samenwonen is volgens mij fiscaal onaantrekkelijk en ook niet handig als je kinderen hebt.