Mijn verlate roze loftrompet

Van de 13 stukjes die ik schreef en indeelde onder de categorie ‘België’, is minimaal de helft redelijk tot behoorlijk negatief van toon. Hier voel ik me niet altijd prettig bij, hoewel ik mijn klachten nog steeds onderschrijf. Toen Menck echter tijdens de examenweken de ‘Roze Bril’-blogweek introduceerde, wist ik meteen waarover ik een positief blogje wilde schrijven: België. Om mijn zaaggedrag te compenseren, mijn schuldgevoel weg te bloggen, en te laten zien dat ik het allemaal niet zo kwaad bedoel. Maar ja, het was examentijd. Mijn hoofd stond maar naar 1 ding, examens. Bij deze een wat verlate invulling van de Roze Bril-blogweek van een heus niet verzuurd emigrantje.

De inspiratie voor een enthousiaste België-blog kwam uit onverwachte hoek. Een weekje Nederland deed wonderen. Noem me wispelturig, maar ik ben niet te trots om toe te geven dat ik behoorlijk overdonderd terug kwam uit Nederland, ja zelfs genoot van de rust op de terugweg. In de Belgische treinen zitten geen mensen die het fijn vinden hun domheid te etaleren door zich luidkeels te mengen in discussies over Joran van der Sloot: Deed ‘ie het of deed ‘ie het niet.
Bovendien was het na een week vertraging op vertraging (”Geachte reiziger, we hebben te maken met een onbekend technisch probleem” en dit in vrijwel elke trein) een verademing dat alles op tijd reed. Stakingen brengen mij niet uit mijn humeur -mits vooraf aangekondigd-, belachelijke argumenten voor vertraging wel. En dan heb ik het nog niet eens over de veel goedkopere treinkaartjes, lagere boetes bij overtreding en raampjes die nog lekker ouderwets open kunnen als je wind wilt happen.

Meestal reis ik niet met de trein, maar lift ik naar Nederland. Ik heb hierdoor ervaring met liften in Nederland in België. Van de 4 liften die ik nodig heb om Goes te komen, worden er altijd minimaal 3 aangeboden door Belgen. Ik sta in België tien minuten op een liftplaats voordat ik opgepikt wordt. Ik heb oogcontact met alle automobilisten, die meestal met armbewegingen duidelijk maken hoe spijtig ze het vinden dat ze niet mijn bestemming hebben. Er hangt een opgewekt sfeertje op de tankstations en carpoolplaatsen, en meerdere malen trof ik mensen die een eind wilden omrijden om mij een optimalere liftspot te bezorgen.

Vergelijk dit met Nederland. Er wordt geclaxonneerd, mensen steken hun middelvinger op, hangen uit de ramen, lachen je vierkant uit of schreeuwen: neem toch een OV! Ik blèr natuurlijk als echte Nederlander net zo onbeschaafd terug, maar toch sta ik in Nederland heel wat langer op een lift te wachten. Vervolgens doen bestuurders vaak wantrouwend (ter verduidelijking, ik ben klein, jong, blank en vrouw; de meest onschuldige soort lifter), of wagen ze het om geld te vragen. Dan had ik natuurlijk net zo goed de trein kunnen pakken.

Al heb ik tijdens de examenweken steken onder water richting de studiecultuur in België gegeven, het bevalt mij hier toch heel best. Mijn studie is poepdegelijk en totaal niet hip, maar van geweldige kwaliteit. Mijn boeken heb ik altijd op tijd en tegen redelijke prijzen, de organisatie rondom de examens loopt gesmeerd, ik weet precies bij wie ik moet zijn voor al mijn vragen en word prima begeleidt. De vakken zijn overzichtelijken logisch ingedeeld, het twee semester systeem bevalt veel beter dan het vier blokken systeem. Ik hoef niet in vage discussiegroepjes, ik hoef mijn mondelinge vaardigheden niet oeverloos te trainen door middel van loze presentaties en ik hoef al helemaal niet te reflecteren. Ik stamp gewoon een boek in mijn hoofd en weet na een half jaar nog steeds in welk jaar Karel de Grote doodging.

En dat is nog niets. Heb ik nooit verteld wat de voordelen van studeren in België, en Leuven in het bijzonder zijn? Ze hebben hier op elke straathoek een kebabzaak, een kopieerwinkel en een wasserette, de noodzakelijke studentendrie-eenheid. Het collegegeld is hier duizend euro lager, de studentenkamers zijn mooier, makkelijker te krijgen en goedkoper, de prijzen in de horeca liggen lager, er zijn meer toffe café’s die veel meer en later open zijn, de uitgaanscultuur is vriendelijker, de muziek van eigen bodem ligt (artistiek) op veel hoger niveau, festivals zijn er meer en beter en het bier, achja het bier… eenmaal België gewend, wil je nooit meer naar een Nederlandse kroeg.

Dus als ik nog eens een gefrustreerde blog schrijf,
weet dan dat ik mijn avontuur als student in België bijzonder waardeer.