Dwergje op reuzenschouders
28 februari 2008
Ik schrijf niet zo veel. Ik heb het druk met met mijn eigen wereld. Ik vind het van een smalle blik getuigen dat ik zo vaak over mezelf blog. Maar het geeft iets weer van de dingen waar ik mee bezig ben, namelijk mezelf. Ik kan niet zeggen dat ik een druk leven heb, maar ik voel me wel druk, onrustig, gejaagd. Waarom? Ik weet het vaak zelf niet. Ik lig maar te woelen in mijn bed om na te denken over relatieve bijzaken en vraag me af of ik me ooit staande zal weten de houden in een wereld waar zoveel over te weten valt, maar dat ik van al die kennis niet eens een fractie kan opnemen.
Ik ben zwaar onder de indruk van mijn studie. Elke dag weer blaast het me van mijn sokken. Door de colleges heen heeft al die nieuwe informatie zo’n geweldige impact op m’n denken dat ik het niet meer kan bijhouden. Niet op een vervelende, eigenlijk juist op een hele ontroerende manier. De tranen springen me in de ogen als ik er aan denk wat dit halve jaartje studeren me allemaal al aan cadeaus van inzicht en verrijking in de schoot heeft geworpen.
Ik zie wat er met me gebeurt. Het is een grotere metamorfose dan enige prof die dagelijks voor mijn neus staat de oreren, zou vermoeden. Ik glimlach als een oude dame om het kind in mij, dat nu zijn eerste stappen in de wereld van de kennis zet. Het vreemde is dat ik de oude dame en het kind tegelijk ben. Ik begrijp dat het logisch is dat dit allemaal met mij gebeurt en had het ook van te voren al verwacht. De reden dat ik koos voor geschiedenis was primair algemene kennis opdoen. Maar nu het dan plaatsvindt, beleef ik het proces zo intens dat ik verbaasd sta over mijn eigen emoties.
Ik ben zó dankbaar voor het onderwijs dat ik krijg. Het geweldige aan de grote inleidende vakken is, dat er proffen zijn die de moeite nemen mij bij de hand te pakken, en stapje voor stapje het ontstaan van ‘de grote dingen’ schetsen. De grote dingen, dat is in mijn geval het antwoord op de vraag hoe mijn leefwereld (de West-Europese) tot stand is gekomen. De ontwikkelingen in denken, wetten, taal, uitvindingen, religie, maatschapij, oorlog, kunst, etc. Waar het is begonnen, hoe het veranderde, en waarom dat gebeurde. Beetje bij beetje worden de vlakjes van mijn gigantische kleurplaat ingekleurd en krijg ik meer greep op mezelf en de wereld om me heen.
Maar juist daarmee begint het besef dat de kleurplaat nooit af zal zijn. En ik wil nog zo veel meer. Niet alleen kennis opdoen, maar ook ervaringen. De wereld zien en ervaren, betekenis hebben voor mensen, wijsheid opdoen, kinderen krijgen, waardig afscheid leren nemen.
Hoe krijg ik al die grootse dingen ooit in mijn kleine leventje gepropt?
28 februari 2008 bij 5:24 pm
Je slaat nagels met koppen.
28 februari 2008 bij 5:53 pm
Hoe je al die grootse dingen in je kleine leventje gepropt krijgt? Niet. Want daar draait het in het leven nou allemaal om: om keuzes maken. Voortdurend en quasi overal.
Je staat aan de vooravond van het ervaringen opdoen, wat mij betreft dé allergrootste verrijking. Laat je maar lekker op sleeptouw nemen.
28 februari 2008 bij 8:26 pm
Waar haalt deze kleine dame, die nog zoveel kennis en ervaring moet opdoen, toch al die grote wijsheden vandaan?
Ik denk dat een leventje altijd te klein is.
28 februari 2008 bij 9:04 pm
De volledige kleurplaat zal je nooit helemaal kunnen inkleuren in je eentje en dat hoeft ook helemaal niet. Alle kennis die je verzamelt, alle wijsheden die je hoofd binnensijpelen, dat zijn wolkjes waarop je je mee kan laten voeren doorheen je eigen leven. Laat je gewoon meedrijven.
Je leert nu al die wollige wolken zien en dat is voldoende om er enkel dié wolkjes uit te pikken die voor jou persoonlijk een verrijking kunnen zijn.
Er zijn ook heel veel ballastwolken, dié mag je gerust negeren. Ballast wordt overboord gegooid zodat je je kan blijven focussen op de zaken die echt belangrijk voor je zijn.
Je kennis, ervaringen en emoties worden gevoed doorheen je reis langs dat wolkendek.
Prettige reis.
28 februari 2008 bij 11:24 pm
Ik wil geenszins een domper op je vreugde zetten, maar wat je in die algemene inleidende vakken ziet, is maar een versie van de geschiedenis. Een interpretatie. Er is geen enkele garantie dat wat je in die lessen ziet de juiste interpretatie is. Ik denk dat het belangrijk is dat je dat in het achterhoofd houdt.
29 februari 2008 bij 8:34 am
@yab: ja natuurlijk weet ik dat. Maar de overzichten die zich in je hoofd vormen (toen ging x dood, toen schreef x dat boek) zijn tamelijk kale feiten die kapstokken in mijn hoofd bouwen en van daaruit (heb ik gemerkt), kun je pas verder werken. Je kunt interpretaties niet tot je nemen als je nog nooit van persoon x hebt gehoord. En als ik al die kapstokken zelf moest bouwen had het me veeeeel meer tijd gekost, en dat is wat me zo dankbaar maakt. Maar net wat ik in de laatste alinea zeg, de kleurplaat is inderdaad nooit af, een zuivere historische kennis ga ik niet ontwikkelen.
1 maart 2008 bij 12:07 am
Toen ik zo oud was als jij, was ik ook zo razend enthousiast over mijn uniefperiode. Ik zat boordevol plannen voor later, was ambitieus, wou de wereld verbeteren,kortom: ik had een missie te volbrengen. Twintig jaar later weet ik wel beter: ja, kennis is belangrijk, maar er zijn veel belangrijkere dingen in het leven: mensen bijvoorbeeld
Meer dan ooit besef ik dat ik toen een student was aan een universiteit in een academiejaar in een bepaalde richting in een bepaalde regio. Waar het echt om draait, is volgens mij: een goed mens proberen te zijn, luisteren naar jezelf, luisteren naar je lichaam, luisteren naar de andere en proberen af en toe een beetje gelukkig te zijn.
1 maart 2008 bij 11:52 am
Ja maar dat bedoel ik ook helemaal niet. Ik begrijp mezelf en de wereld beter en dat op zich is een wonder van openbaring, vind ik.
“De wereld zien en ervaren, betekenis hebben voor mensen, wijsheid opdoen, kinderen krijgen, waardig afscheid leren nemen.” Dat betekent in de praktijk; een aantal kortere en langere vakanties, een gezin stichten, vrienden/familie helpen, oud worden.
Maar dat is toch Leven met hoofdletter en betekenis. Als ik zie hoeveel verder bloggers om me heen verder staan dan ik door in principe ‘burgerlijke’ dingen te doen als huis-boom-beest dan lijkt me dat op zich al levenstaak genoeg.