Arbeidster
16 maart 2008
Ik wilde mijn sleeveface collectie wat uitbreiden, maar GJ (de fotograaf) is deze week weg of moe zolang er nog daglicht is. Het komt wel, maar wanneer weet ik nog niet. Volgende week heb ik paasvakantie. Wat een uitvinding is dat hier in België. In Nederland ben ik hoogstens verwend met een lang weekend, hier hebben we maarliefst twee weken vrij. Over de besteding van mijn vrije tijd hoefde ik niet lang na te denken. Om in Oulu te komen zijn er centjes nodig. Ik heb de patatfabriek gebeld en sta met pasen in mijn witte laborantenpak frietjes te testen. Vanaf mijn achttiende heb ik elke zomer in deze fabriek gewerkt. Ik heb er ook mijn bruiloft van betaald. Ideaal zo’n bijbaan waar je altijd terecht kunt.
GJ is droevig omdat hij me weer een tijdje niet zal zien. De patatfabriek staat namelijk in een gehucht in Zeeland. Meestal logeer ik bij mijn schoonouders in die werkperiode. Veel meer dan slapen en eten doe ik niet, want ik werk in ploegendienst. Toch vind het het leuk, en zelfs verslavend om daar te werken. Alleen maar frieten en schuine grappen. Verder niets om over na te hoeven denken. Als ik door die trillende, razende, hete fabriek loop voel ik me bijna zo’n communistische arbeidster. Ik ken de weg, ik weet wat de machines doen. Ik vorm een klein schakeltje in het productieproces.
Daar staat tegenover dat de werknemers slecht behandeld worden, en mensen die voltijds in ploegendienst werken, gemiddeld tien procent korter leven. Het is een compleet andere wereld waar ik even onderdeel van ben. Vrouwen van vijftig zien hun hele leven niets anders dan aardappelen, maar zijn elke week bang op straat te komen staan. Jonge, goedkope krachten nemen hun werk graag over. Daar sta ik dan, met m’n studiebeurs en vakantieplannen. Jong, verwend en hopeloos naïef.
Ik kan niet anders doen dan extra hard genieten van mijn onbezorgde leventje. Mijn kansen liggen voor het oprapen en het geluk wordt me met bakken tegelijk in de schoot geworpen. Misschien ben ik ooit in de positie meer te betekenen voor anderen. Ik wil iets terug doen voor alles wat ik krijg. Of ben ik gedoemd van een verwende student te evolueren naar een verwende werknemer?
Als jonge studerende vrouw in vaste relatie valt het niet mee om financieel rond te komen de dag van vandaag. Moedig van je om de handen uit de mouwen te steken – de confrontatie met het ‘arbeidersmilieu’(waarmee ik niks pejoratief bedoel!) valt waarschijnlijk niet altijd mee maar is en zal een persoonlijke verrijking blijven!
You can do it!
Goede moed voor het goede doel!
Ik voel me juist het tegenovergestelde. Ik heb eten en kleren zat en maak zelfs vakantieplannen. Bovendien weet ik dat ik over een paar jaar meer geld zal hebben. Maar stel nou dat je je hele leven elk dubbeltje moet omdraaien… Dat ‘arbeidersmilieu’ ken ik nu idd een paar jaar, en het spreekt me erg aan.
Nu haal je herinneringen bij me boven, Oker. Toen ik net van de unief kwam, heb ik een aantal interims gedaan om toch iets te doen in afwachting van. Zo heb ik een maand in een waspoederfabriek gewerkt, van 6 uur in de ochtend tot 2 uur in de namiddag. Snoeiharde sirenes voor de aankondiging van de pauzes, vrouwelijke bazen, arbeidershumor, veiligheidsschoenen en een werkuniform. Daar sta je dan met je universitair diploma onder je arm
Heerlijk toch! Vooral die humor! Ik zou het na mijn studie gerust nog eens af en toe een dagje doen.