papier/katoen II

Ineens is alles weer normaal. We rijden in de bus van mijn vader naar Leuven en belanden in de file. Thuis download GJ liedjes met een vriend die morgen de muziek zal doen. In de stad eten we een kebabje. ’s avonds ben ik ineens mijn handtas met daarin tweeduizend euro voor de drankrekening kwijt. We springen op de tandem en vinden de tas op het kot van een vriendin. Opluchting alom, we drinken chocolademelk om het te vieren. We voelen ons vaag en relaxed en kunnen niet goed slapen. De volgende dag sta ik vroeg op om sangria te maken. Dan pakken we de bus naar de stad. Een vriendin raadt me een kapster aan en ondertussen koopt GJ rozen voor in m’n haar. Daarna gaat hij een auto en chauffeur proberen te regelen. Ik heb hier verder niet veel van meegekregen. Ik ga met mijn opgemaakte haar naar het kot van een vriendin waar ook mijn jurk ligt. Ik tut mezelf op en pers me in de jurk. Ik weet nog dat ik tegen mijn principes een broodje zalm at. Dan belt GJ aan. Hij heeft een blauwe eend én een chauffeur geregeld!

We rijden in duizelingwekkende snelheid met de fotograaf naar het Cubaanse café aan het Sint Jacobsplein. De jurk vult de hele auto. Als we aankomen is iedereen er al. Ik zie mijn vader huilen en iedereen kijkt. ‘Waar kijken ze toch naar’, denk ik. ‘Oja, ik heb een jurk aan.’ Na dat ik iedereen heb gezoend en met (mijn eigen) sangria ben begroet gaan we eten.

Daarna is er een kerkdienst. Het is erg mooi en ik moet weer huilen. Het is een Anglicaanse liturgie vertaald uit het Engels. We zeggen hardop de beloften en schuiven de ringen aan elkaars vingers.

Bij buitenkomst is er natuurlijk rijst!

Na de dienst eten we eerst taart en krijgen we een boel cadeautjes. Daarna komt de openingsdans die het begin vormt van een dikke party! Ik gooi mijn schoenen uit en doe de hele avond niets anders dan dansen. In de chaos zie ik oma’s van zeventig meedoen.

We gaan rond een uur of twee naar huis. De rest schijnt nog lang te hebben doorgefeest.