Na de wittebroodsweken, maanden en zelfs het wittebroodsjaar, zijn alle kruimels op. We kunnen ons in alle tevredenheid storten op een kabbelend burgermansbestaan met bruine boterhammen. En toevallig deden we dat ook. Want terwijl ik in de keuken stond en taarten bakte (het bloemetjesschort schitterde door afwezigheid), verdiepte manlief zich deze week in zijn nieuwe hobby. Ik mag niet zeggen wat het is wegens hoog stoffigheidsgehalte. Ik kan wel verklappen dat het erger is dan postzegels verzamelen, of sigarenbandjes.

Waar het ineens vandaan kwam weet ik ook niet. Er helpt nu eenmaal niets beter dan het bakken van een taart. Soms ben ik wat neurotisch, psychotisch, chaotisch, labiel of neogothisch. Maar dan bak ik een taart en ben ik vandaag weer vrolijk. Net als Herman van Veen overigens. Gewoon meel, boter, suiker en dan flink kneden met het vooruitzicht op iets heel lekkers. Maar een hartige taart mag ook, of een ovenschotel. Want koken is al net zo bevredigend.

Ik heb een grote zwak voor keukenspullen. Waar de gemiddelde student nauwelijks over een eigen koekenpan beschikt, bezit ik een arsenaal aan springvormen, cakeblikken, mixermalers en beslagkommen. Het grote voordeel daarvan is dat je altijd nog iets wel hebt waar je je substantie in kunt opdienen als het aanrecht gevuld is met schimmelende potjes en pannetjes die nodig afgewassen moeten worden. Alle hygiëne ten spijt vaar ik wel bij mijn eigen kookkunst. Vijf kilo in één jaar, is dat de huwelijkse staat of het genot van een eigen keuken?! Maargoed, een vies huis schijnt bevorderlijk voor het immuunsysteem te zijn. Dat is althans wat ik mezelf voorhoudt.

In het kader van de eenjarige duur van onze wettelijk vastgelegde eenheid wilden we weer eens uit eten. Een vegetarisch restaurantje bij het stadspark leek hier voor heel geschikt. Als vegetariër ben je in een normaal restaurant vaak gedwongen tot een bijgerecht of afdankertje onderaan de kaart. De naam Lukemieke kwam wat kneuterig over, mor allée, een kniesoor die daar op let. Het concept: een bescheiden menukaart met elke dag twee wisselende hoofdschotels, en wat vaste bijgerechten daar om heen. De setting bleek niet erg romantisch. Van gedempt licht, geluid, afgeschermde hoekjes en meer van dat soort cliché elementen waar je op zulke avonden behoefte aan hebt, was geen sprake. In een ruimte niet veel groter dan een huiskamer stond het stampvol tafeltjes met daaraan kakelende mensen. De verlichting liet niet veel over aan de fantasie en de onverschillige bediening deed me plotseling ergens aan denken. Toen ik het hoofdgerecht proefde wist ik het ineens. Bolletjes rijst met erwtjes, aardappelpuree en een schijf gepaneerde knol. Ik zou zweren dat ik een dergelijk gerecht al eens bij mijn andere vertrouwde stek gegeten had. Zou deze kok soms gewerkt hebben bij de Alma? Tijdens het afrekenen had ik een mooi uitzicht op de keuken, die met zijn grote stalen bakken vol rijst en aardappelprut een kopie leek van de Leuvense studenten gaarkeuken. De prijs voor het hoofdgerecht bleek echter verdriedubbeld te zijn ten opzichte van haar studentikoze zusje. Er was nog een nadeel. Ik mocht niet met mijn bordje in de rij gaan staan voor een tweede ronde…