Een wijvending door kinderogen

Omdat ik geen kinderen heb, en ze niet concreet in de planning zitten, borduur ik nog even lustig voort op mijn uitspatting van taalsentiment vorige week. Kinderen zijn immers taalkunstenaars en filosofen ineen.
Bij filosofie hadden we het een tijdje geleden over objecten en de bijbehorende woorden. Los van taallogica is er geen enkele reden waarom een appel geen peer zou heten. Het is immers maar een aanduiding zodat het wat makkelijker wordt om er over te praten. Meestal valt dat niet op. Iedereen noemt een appel een appel in het Nederlands, en we begrijpen allemaal naar welk ding er verwezen wordt. Toen ik deze weblog doorspitte (die overigens heel erg de moeite waard is), stuitte ik op dit logje, en besefte ik weer dat het niet voor alle woorden geldt. Waarom is het voor meisjes niet handig op een mannenfiets met zo’n stang te rijden? Omdat ze onherroepelijk op de stang vallen en dat doet pijn aan je poenie. Ik zou zeggen, Amsterdam Zuidoost slang, maar wie hier in België weet dat? Er bestaan zoveel woorden voor geslachtsdelen dat ik betwijfel of iemand behalve de huisarts ze bij hun officiële naam noemt.

Terug naar mijn kindertijd. Bij ons thuis heette het sippi. Voor meisjes dan. Kleine meisjes hebben een sippi, grote mevrouwen een sip. Ik wist niet beter dan dat was het algemene woord voor zo’n ding, en ik behandelde het woord met dezelfde vanzelfsprekendheid als appel of peer. Mijn zusje en ik hebben hierdoor vaak heel hard moeten lachen om dingen die voor andere kinderen heel normaal leken te zijn.

Neem nou de poes van Jip en Janneke. Dat beest heet Siepie. Wij vonden een poes die Siepie heet wel wat dubbelop en al te schunnig. Net alsof Jip en Janneke die poes expres zo genoemd hadden om hun vader en moeder voor de gek te houden.
Dan was er zoiets als sip kijken. Hoe kan je nou sip kijken? We begrepen er niets van en hebben hier erg hard om gegiecheld. Maar de klapper was wel toen ik op school hoorde dat je in Amerika de rivier Mississippi had. Het toppunt! Wie noemt er nou een rivier ‘mevrouw sippi’?! Dat mijn klasgenootjes het allemaal maar doodgewoon vonden, maakte me achterdochtig.

Een paar dagen later logeerde ik bij mijn nichtje en vroeg hoe zij zo’n ding noemden. “Oh gewoon, dat zijn je buikbillen natuurlijk.” (je hebt namelijk ook rugbillen, maar die heeft iedereen) Nee hè, wat was dat nu weer voor woord. Kort daarna veranderde het vertrouwde kapoentje in een lieveheersbeestje. Mijn geloof in de logica der dingen was definitief gebroken.