Mijn vijf

Die stokjes vormen een heuse stok achter mijn deur om dagelijks te schrijven. Tijdens de wijvenweek schreef ik ook veel, puur omdat ik per dag een onderwerp moest afwerken. Ik wil wel schrijven, maar heb niet altijd een idee waarover. Dat mogen jullie nu eens beslissen. Post bij de reacties een onderwerp waarvan je altijd al hoopte dat Oker er een blog aan zou wijden, en het zal gebeuren. Er zijn geen verboden, geen grenzen, geen censuur. Kom maar op!

Maar nu eerst het ondertussen legendarisch geworden stokje van Flora.

De top drie van mijn neus

1. De geur van GJ
2. Dingen die in de oven staan te garen
3. Stro

De top drie van mijn smaakpapillen

1. Vers gebakken brood
2. Kaas
3. Ansjovis

De top drie van mijn oren

1. De branding
2. Kletterende regen of storm terwijl ik ’s nachts in bed lig
3. Muziek van harp of strijkinstrumenten als ik er vlak naast zit

De top drie van mijn ogen

1. Ierland
2. Wolkenluchten
3. Een sterrennacht in augustus op het Franse platteland

De top drie van mijn huid

1. Lippen
2. Pas geschoren benen tussen de lakens van het bed heen en weer bewegen
3. Zonnestralen

Ik zou het stokje graag door willen geven aan Leonie, Rian en Eddie from Ohio.

Stoekenbokje

Nu is er ineens een stokjes opstokking ontstaan doordat ik Linn gisteren vertelde dat ik haar stokje vandaag ging overnemen en tegelijk van Lilimoen een Flora-stokje kreeg waar ik ook al zelf om gevraagd had. Tja.

Ik begin maar gewoon met het boekenstokje.

1. Grijp het dichtstbijzijnde boek dat meer dan 123 pagina’s telt.

Dat is makkelijk. Op de vensterbank ligt ‘Misdaad en straf’ van Fjodor Dostojevski. Vroeger was dit boek ook wel bekend onder de titel schuld en boete. Ik moet het lezen voor school en het achtervolgt me als een hondje. Waar ik ga, gaat het boek.

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de vijfde zin.

Nu verlaten de mensen de trap en gaan hun woningen weer in, ze roepen ach en wee, maken ruzie, roepen tegen elkaar, waarbij ze hun stemmen nu eens tot geschreeuw verheffen en dan weer fluisteren.

3. Post nu de volgende drie zinnen.

Ze moesten met velen zijn geweest; bijna het hele huis was te hoop gelopen. Maar mijn god, kan dat allemaal! En waarom, waarom was hij hierheen gekomen!

Dit komt allemaal nogal dramatisch over, maar we zitten midden in een scene waarin de hoofdpersoon ijlt/droomt en denkt dat zijn kostjuffrouw geslagen wordt. Dit maakt het waarschijnlijk niet veel duidelijker en ik moet toegeven dat ik het soms een langdradig boek vindt. Het punt is, alle mensen ouder dan mij hebben dit boek ooit moeten lezen en alle mensen jonger dan mij gaan dit boek nog eens moeten lezen. Reclame maken of afkraken heeft dan ook weinig zin bij zo’n klassieker.

Goed, heeeel kort de verhaallijn van dit 598 pagina’s tellende boek. Het boek speelt zich af in de lagere klasse van 19e eeuws Sint Petersburg. De student Raskolnikov vermoord twee vrouwen die in zijn ogen luizen in de samenleving zijn, en beter verwijderd kunnen worden. Hij voelt zich daarom ook niet schuldig. Na de moord is hij in de ban van wat hij gedaan heeft en strijden gevoelens van onzekerheid, zelfvoldaanheid en minachting in hem. Zijn omgeving merkt dit op, maar hij wordt nooit gepakt. Het meisje Sonja brengt een verandering in hem teweeg, en hij heeft zichzelf aan. Dit is het begin van een nieuw leven voor Raskolnikov. Niet omdat hij niet gestraft wordt, maar omdat hij innerlijk veranderd is.

Uit mezelf zou ik niet snel zo’n dikke Russische pil uit de kast trekken. Nu ik er in bezig ben, vind ik het een rijk boek waar ik veel uithaal. Ik was niet bekend met Russische literatuur, door dit boek proef ik iets van Rusland, en haar al of juist niet Westerse kanten. Religie speelt een grote maar niet opvallende rol in het boek, de manier waarop de schrijver het er doorheen weeft en gebruikt vind ik interessant. De lange dialogen en chaotische taferelen zijn vermoeiend om te lezen, maar geven een realistisch beeld van 19e eeuws Sint-Petersburg. De psychologie van de dader die zich niet schuldig voelt is natuurlijk ook de moeite waard.

Kortom, gaat heen en lees een boek van deze kerel of een andere 19e eeuwse Rus. Het boek dat ik lees is het minst dik en het meest beroemd. Op die manier weet je zeker dat je je algemene kennis opvijzelt en je culturele opvoeding vervolmaakt. Oh, en ik lees net op Wikipedia dat Misdaad en straf Woody fuckin’ Allen heeft geïnspireerd om de film Match Point te maken. Zie eerst die film, en raak alsnog overtuigd.

Zouden Aïda en Carmen zo lief willen zijn mijn stokje over te nemen?