Pinkpop, de aftocht deel 2

Vanmorgen typte ik de profetische woorden: Pinkpop, de aftocht.
Want een aftocht werd het, een hele smadelijke.

Even na Luik kreeg GJ hoofdpijn. Hij zei dat hij wazig zag en niet goed kon lezen. Ik lette er niet zo op. Tegen de tijd dat de trein het station van Heerlen inreed, zat GJ met een zakje voor het overgeven, zo wit als een doek en scheel van de migraine op zijn stoel.
Hou nog even vol schat, ik zet zo de tent op en dan kun je lekker liggen.
Maar schat hield niet even vol. Om mij een plezier te doen wankelde hij mee tot Landgraaf en wist het te brengen tot camping A. Daar, te midden van de herrie, chaos en stank wist hij zeker dat hij het niet zou trekken.

En toen… had ik een moreel dilemma. Heel even maar.
Ik ben mee teruggegaan.

De tickets kregen we slechts met moeite voor de helft van de prijs verkocht op het station.
Toen we voor de tweede keer die dag overstapten in Luik heb ik een paar tranen gelaten.
Want dit is hoe daar de dag begon:

Gemiddeld één keer per jaar heeft GJ migraine. Met absolute stilte, veel rust en een donkere kamer is dat na een paar dagen over. Vandaag is die ene keer in het jaar. Ik had er liever een paar examens voor gelaten dan tijdens Pinkpop migraine te moeten hebben, zei hij droefjes.

Ik heb meteen de backpacks uitgepakt, de aanblik viel te zwaar.
Ik denk dat ik ook maar een paar dagen in bed ga liggen.

Pinkpop, de aftocht

Inpakken en wegwezen: ik neem zo de trein naar PINKPOP.
Yeah baby!
Boven het venster waar ik dit bericht in schrijft zit een text editor. In een van de vakjes daarvan staat paragraaf, maar ik lees al de hele week Landgraaf…

Het is 6 uur en ik moet nog heeeeel veel doen, ik zou zeggen: tot maandag!
Of dinsdag, als ik weer in het land der levenden ben.

EDIT: lees ook deel 2