De Blok

Afgelopen week was de laatste lesweek. Het voelt alsof ik vakantie heb, maar hier in België noemen ze dat blok. En geloof me, de blok staat gelijk aan hel. Of toch iets wat er in mijn verbeelding op lijkt. Voor mij begint maandag de blok officieel, met een studieschema enzo. Alles wat ik nu doe is mooi meegenomen. Niets dus.

De blok duurt twee weken en daarna heb ik vier examens, uitgesmeerd over drie weken. Dit klinkt als weinig, maar dat is niet zo. De examens zijn énorm. Met cursussen van 300 pagina’s en extra boekjes van nog een paar honderd pagina’s en nog wat ’spul’ dat de prof op intranet zet, wat ook zeer zeker gestampt moet worden en wat veel meer is dan ze van te voren had gezegd.

Op zulke momenten is geschiedenis even niet meer tof. Ik moet alle fokking pausen uit mijn hoofd leren en alle wapenstilstanden en vredesverdragen en allianties en de stambomen van de Europese vorstenhuizen. Maar die mensen trouwden allemaal weer met elkaars achternichten en ooms enzo, waardoor ik het niet eens snap als ik het uitteken. De inteelt moet enorm zijn geweest.

Maargoed. Voordat de paniek toeslaat, wilde ik even het punt van de laatste lesweek maken. Ik zal namelijk nooit meer in de les zitten als eerstejaars, bij ons eerste bacher genoemd. Ik ga er namelijk vanuit dat ik mijn jaar haal. Ook al ga ik midden in mijn blok gezellig naar Pinkpop. Dat begint vrijdag en ik heb er belachelijk veel zin in. Als ik thuiskom ben ik helemaal dood. Maar toen ik het plande leek het me een goede afleiding, zo tussen het studeren door. Dan kan ik er daarna volop tegenaan met:

1. Wijsbegeerte op maandag 9 juni
2. Literatuur en Cultuur na 1750 op woensdag 11 juni
3. Nieuwe Tijd op vrijdag 20 juni
4. Nieuwste Tijd op vrijdag 27 juni

Die laatste twee examens kunnen ook andersom zijn, want ik snapte het examenrooster niet. De filosofie prof is zó leuk en vlot en grappig dat ik dacht dat hij homo was. Zijn cursus leest als een roman, maar zijn verwachtingen zijn erg hoog. Literatuur is een eitje, ik heb bijna zin om dat te leren. Nieuwe Tijd heeft een sadistische prof die over elke komma struikelt en wil dat je alle plaatsen en rivieren van alle kaarten uit je atlas kent. Nieuwste Tijd is een feministe waar goed mee te praten valt. Type streng doch rechtvaardig. Ik begin dus maar met filo. Heus leuk, maar simpelweg te veel in één keer.

Sorry voor mijn slordige stijl, maar die formele Vlaamse (academische?) woorden plakken zo aan me, dat mijn schrijfsels soms te ver van afstaan van hoe ik praat. Zonder nadenken voor je uitblaten en al je zinnen met ik, en of maar laten beginnen schrijft erg lekker.