Wereldfeest

Eddie tipte me over het wereldfeest op de Bruul. Dus pulkte ik het lief uit bed en toog naar het park. Eerst trokken we langs het huis van een andere Pinkpopvriend, die het na ons op de camping voor elkaar had gekregen zijn ticket te verliezen. Zijn tent had hij notabene al opgezet. Maar zonder ticket geen bandje, en zonder bandje geen bands. Van de zes vrienden die naar Pinkpop gingen, zijn er nu nog slechts drie in Landgraaf. We hebben Pinkpop vervloekt en gingen af op het geluid van de percussies.

Op de Bruul was daadwerkelijk een stevig feestje aan de gang! Ik verwachtte niet meer dan een uit de kluiten gewassen wereldwinkel en drie trommelende Afrikanen, maar het blanke leuven van Louis Tobback en rector Vervenne was eventjes écht multicultureel. Niet alleen qua kraampjes met prullaria (waar ik een nieuwe piercing kocht uit troost) en wereldeten, maar ook omdat er ineens veel meer kleurtjes rondliepen. Dat zie ik in Leuven niet zo veel, of althans, vooral het centrum oogt nogal blank. De sfeer was open en blij. Verder waren er workshops, vooral voor de kindjes, en een strak muzikaal programma.

Want de artiesten waren ook al veel beter dan ik had gedacht. GJ had ooit een huisgenoot die ’s avonds laat belabberde wereldmuziek draaide, sindsdien heb ik me er verre van gehouden. Maar dit programma opende met undefined, relaxte hiphop en reggae kerels met een springende percussionist die de naald van de DJ liet overslaan. We moesten erg lachen om de Nederlandse zanger (yo koejo, waar ga jij nou heen?).
Daarna kwam een jazzbandje dat tevergeefs probeerde de menigte aan het swingen te krijgen. Het meisje zong geweldig, maar wel veel van hetzelfde. Bovendien slaat jazz om 5 uur ’s middags in de open lucht niet zo aan. Jammer van de timing, want het bandje was heel tof. De sfeer zat er inmiddels goed in. Toch zijn we halverwege de volgende band naar huis gegaan. Hun nummers leken geen begin en geen einde te hebben. De zangeres leek op Beyoncé, maar de mannen hadden honger.

Toen we een paar uur later terugkwamen was de enscenering totaal veranderd. Er speelde een hele goede (en schijnbaar hele bekende) Malinese band die per nummer de wietdampen dikker wist te krijgen. Volgens mijn klasgenoten is begaaid geen bestaand Vlaams woord, maar aan de koppetjes in het publiek te zien, was een groot aantal in staat van begaaidheid. Dreadkerels en Afrikanen met swingende billen stonden gebroederlijk naast elkaar te hijsen.

Voor mij stonden 2 black men in black. Ze droegen lange zwarte regenjassen in combinatie met een bolhoed. Ze stonden doodstil in de swingende menigte en vertrokken geen spier. Plotseling draait één van hen zich om en gebaart wat naar een klein mannetje achter hem. Het mannetje schiet met de staart tussen de benen weg om bier voor het tweetal te halen. Verder deden ze niets dan heel erg strak kijken.

Na twaalven was het feestje afgelopen. GJ en ik besloten dat het een waardig Pinkpopsubstituut was, en gingen voldaan naar huis.