Thuis
5 augustus 2008
Toen ik gisteravond de stad infietste om een terrasje te pakken was ik echt verbaasd. En trots. Trots op Leuven. Niet zoals Rita, maar blij en gelukkig dat ik in deze stad mag wonen. Ik bekeek haar even door de ogen van een toerist. Op een willekeurige maandagavond om tien uur, midden in de zomervakantie, zit de oude markt vol relaxte mensen. In de Apero speelde een jazz bandje. Het bier zoals altijd goed en goedkoop, evenals de ijzen van Billy’s. Komkommertijd moet hier nog uitgevonden worden.
Drie weken verslavend Zweeds platteland en dagelijkse anti stad betogingen tegen GJ verder, voelde Leuven toch als thuiskomen. Een stad in hart en nieren, maar klein en overzichtelijk met dorpsallures. Ooit woonde ik een tijdje in Ede, een dorp met stadsallures. Nu is dat gelukkig andersom. Ik weet niet of ik het thuis mag noemen, want ik blijf nen Hollander hier. Ik voel me een buitenstaander, maar Leuven is het meest thuizige thuis dat ik heb. Zeeland is van mijn familie, de rest van Nederland wordt steeds meer herinnering. Ik zou er heftig tegenop zien naar Nederland te moeten verhuizen.
De confrontatie met luid kakelende, altijd beter wetende Nederlanders op vakantie en in Leuven bevestigd me in de gedachte dat die soort het beste gedijt in eigen land. Ik hoef niet aangesproken te worden in de supermarkt met adviezen welk merk mayonaise het meest smaakt naar die van thuis. Ik heb ook geen behoefte meer aan verhalen over bekrompen Belgen. Ik weet ook wel dat het rare jongens kunnen zijn, maar ze staan met al hun rariteiten niet eens in de schaduw van de Nederlanders.
Ik leer mijn apenstreken af, ik leer te zwijgen en ik leer te stoppen met oordelen en conclusies trekken. België is niet zoals ik denk dat het is. Zelfs niet eens zoals ik niet denk dat het is. België maakt me een bescheiden toeschouwer, en hier en daar een deelnemer. Ik blijf Nederlander, maar voel me in eigen land steeds meer de Belg.
En zo heb ik het hier na een lange winter vol scheldpartijen toch weten te vinden.
Niet vanzelfsprekend en zeker niet definitief, maar genoeg om me thuis te voelen.
En ik blijf er één uit de ‘vloanders’ … maar ik kom ook graag thuis in Leuven. Mijn thuis is waar de Stella stinkt …
Voor mij stinken de Stella en de Dijle niet eens, omdat ik het altijd al gewend ben. De geur van de Dijle doet me denken aan warme zomeravonden.
Ik ben ook trots op Leuven en dat gevoel is nog veel sterker wanneer ook anderen (die hier niet opgegroeid zijn, want anders is het een beetje logisch dat je er trots op bent) er trots op zijn.
Welkom thuis, Oker.
Mevrouw Nel zo aardig altijd…
@Lise: Lees je hier weer eens! Welkom!
@Eddie: Om onverklaarbare redenen heb ik heel lang gedacht dat jij en/of je vrouwtje Nederlands waren. Maar de Vloanders…is dat altijd West?
Ik lees hier altijd sinds ik via via op je post over het Spinvisoptreden terecht kwam, maar meestal post ik niet.
“Vloanders” is ook Oost – daar kom ik oorspronkelijk vandaan – maar daar spreken we het zo niet uit :-p.
. Maar nu ik hier mijn allerlaatste 9 dagen in Groningen ben, vind ik het ook wel weer raar om weg te gaan… Thuis is het nooit geweest, maar ik had hier wel mijn eigen stekje gevonden na 3 jaar…
Ik heb er net 2 weken vakantie opzitten in België, en moet toegeven dat het terug wennen is in “soms-wel-luidruchtig-Nederland”
@Sininen Kuu: En Belgie is in al die jaren niet ietsje meer een ver van je bed show geworden?
O jawel hoor. Ik was er nu bijna 5 maand niet geweest, en het is maar logisch dat je dan niet meer alles (sociale veranderingen ed.) volgt en mijn leven speelde zich 100% in Groningen af. Maar het is nog steeds het enige land waar ik meteen weer thuis ben als ik de grens oversteek…
Oker, blijf maar hier. Dat is toekomstgericht denken. Het is hier immers wat hoger boven de zeespiegel dan in R’dam.
@Patrick In dat geval verhuis ik binnenkort naar de Alpen