Muggentherapie

Toen GJ en ik trouwden kregen we van vage kennissen een boekje over Het Huwelijk. Voorin stond een lief krabbeltje over hoe mooi het toch is om te trouwen, dat dit nog maar het begin was, dat we blijvend aan onze relatie moesten werken, enzovoorts. We hadden geen idee wat we met zo’n therapeutisch blaatboekje aanmoesten, maar weggooien vond ik wat al te grof. Ik legde het boekje symbolisch naast mijn bed. Midden in de nacht bleek het een wonderbaarlijk doeltreffend cadeau. Het was zeer geschikt om muggen mee dood te slaan. Nog altijd ligt het boekje naast mijn bed, inmiddels vol rode vlekken.

De wittebroodsweken waren nog niet eens voorbij, of we hoorden dat de vage kennissen van wie wij het goedbedoelde boekje kregen, gingen scheiden. De vrouw in kwestie bleek het al geruime tijd met een andere kerel te hebben aangelegd. Zij had haar gegeven paard wel eens in de bek mogen kijken voor ze haar boekje aan ons gaf. Of had had toch tenminste en koekje van haar eigen deeg moeten eten. En zo hebben GJ en ik er nog wat ironische spreekwoorden op los gelaten. Over dat de beste stuurlui vaak aan wal staan en dat potten ketels kunnen verwijten. U kent het wel.

Of het nou dankzij de muggen of het boekje is, mijn huwelijk heeft een paar nachten geleden ware boost gekregen. GJ deed midden in de nacht de lamp aan. Ik werd er wakker van en knipperde slaperig tegen het felle licht. Hij keek me diep in de ogen, pakte het befaamde boekje en gaf mij er een flinke mep mee. Daarna ging het licht meteen uit. Ik was te verbaasd om te reageren, draaide me om en sliep verder. De volgende ochtend was ik het voorval allang weer vergeten. Totdat ik voor de badkamerspiegel stond en daar de resten van een muggenlijk op mijn voorhoofd aantrof…

De moraal van dit verhaal: ware liefde gaat niet over het doorspitten van zelfhulpboekjes, maar over het bij nacht en ontij beschermen van je wederhelft tegen bloeddorstige insecten.