schone lei

Het is vandaag de eerste dag van de week, de eerste dag van de maand, en de eerste dag van het nieuwe schooljaar. Niet voor mij, want ik legde vanmorgen het laatste examen van dit jaar af en heb ineens drie zalige weken voor de boeg. Maar toch is een dag als vandaag de ideale gelegenheid om eens schoon schip te maken en te starten met een schone lei. (Let op het therapeutische woord schoon.)

Ik bracht de laatste week van de zomervakantie altijd door in boekhandels, kwijlend over elk gummetje dat ik tegenkwam. Want bij een nieuw schooljaar hoorde een nieuwe etui met inhoud. Dat wil zeggen, als ik mijn moeder overtuigd had van het feit dat ik écht nieuwe schoolspullen nodig had. En dat ging meestal vrij makkelijk.

Het ging natuurlijk helemaal niet om gummetjes en potloden. Het ging om het gevoel. Het gevoel van op maandagochtend in je zorgvuldig uitgekozen kledingcombi naar school te lopen met je uitgewassen rugzak (waar diezelfde moeder in juni nog schimmelende mandarijnen uitpulkte), en natuurlijk je fonkelnagelnieuwe etui met inhoud. Dat dat gevoel na een week versleten en vergeten was deed er niet toe. De maandagochtend na de zomervakantie was er niet minder heilig om.

Datzelfde gevoel heb ik nog altijd, zij het niet meer in de vorm van een nieuwe etui. Al dagen jeuken mijn handen om het hele huis met bezemen te keren. Ik moest me echter bedwingen en braaf op een stoeltje aan de keukentafel mijn examens leren. Ik keek naar het plafond en dacht het stof te kunnen zien aangroeien. Terwijl ik normaal niet bepaald belast ben met schoonmaakdriften. Ter compensatie ben ik in het weekend vast begonnen met de badkamer. Het smaakte naar meer.

Vandaag heb ik een to-do-list gemaakt om u tegen te zeggen. Ik wil alle kasten uitmesten, leeghalen, overbodige rommel weggooien, uitsoppen, en alles weer heeeeel netjes alfabetisch-lexicografisch geordend terug leggen. Ik wil dweilen, soppen, boenen en rimpelige handjes van het afwaswater. Ik wil GJ met een krantje naar het park sturen en hem de eerstkomende twee dagen niet meer terugzien. Om na afloop moe maar voldaan op een smet en geurloze witte bank ploffen en hét gevoel te voelen. Het gevoel dat het nieuwe jaar in aantocht is, en dat ik er helemaal klaar voor ben.