vrienden
3 september 2008
Het zijn vermoeiende dagen, en ik voel me ook helemaal niet fijn. De laatste weken staan in het teken van afscheid nemen. Dat komt omdat zes Nederlandse vrienden wegtrekken. In feite de hele groep. Ze gaan hun master doen in Nederland, verhuizen naar Denemarken om, tja, om een nieuw leven op te bouwen, of gaan naar andere exotische oorden. Ze vertrekken allemaal tegelijk. GJ en ik blijven als enige Nederlanders over in Leuven. Tenminste, de enige Nederlanders hier, die ik al meer dan vier jaar ken en waar je altijd bij op de bank kunt ploffen of pinten mee kunt pakken. De enige mensen die je bij tijd en wijle echt lijken te begrijpen (soms ook helemaal niet), waar je een geschiedenis mee hebt en de enigen waar je écht tegenaan kunt zeiken over Belgen. En dat ze het dan ook snappen.
Natuurlijk gaan we elkaar nog zien. Ze zijn immers niet dood en Nederland is ook niet het einde van de wereld. Exotische oorden dan weer wel. Maar er staat al een afspraak voor aankomend oud en nieuw. Het wordt Kopenhagen, om sneeuw te happen en vriend P. Deens te horen praten. Dat is allemaal heel leuk en fijn maar… Leuven zal toch niet meer zijn wat het was. Het is nu GJ, ik, en de Belgen. Dat is raar en eng, want sociaal gezien was afgelopen jaar geen glanzende successtory. Ik wilde op eigen kracht Vlamingen leren kennen, maar het ging taai en stroef als opgedroogde lijm. Zonder Nederlanders had ik het absoluut niet gered. Al vind ik Leuven nog zo’n fijne plaats om te wonen en wil ik voor geen goud terug naar Nederland, de angst om in een gat te vallen is groot. Ik heb al baantjes en sportabonnementen gepland, maar zonder vrienden voelt het als een surrogaatoplossing.
Dus dweil ik therapeutisch de keuken en ga elke avond maar weer op café voor een laatste pint. Ik heb geen idee hoe dit jaar zal lopen, maar ik hoop toch echt dat het positiever is dan de scenario’s die de laatste dagen door mijn hoofd spelen.
Het adresje van mijn zoon en zijn vrienden geven?:-)
Niet zo zwartgallig … je vastbijten in iemand … of los laten lopen … of een knitting bitches clubje oprichten.
Ik herken je gevoel. Mijn beste vriend is verhuisd naar Straatsburg en ik heb er het echt heel moeilijk mee. Bovendien zijn al mijn uniefvrienden uit Gent weggetrokken waardoor we nu ook allemaal een eindje van elkaar wonen. Ach ja, het zal wel wennen zeker?
Jammer dat het niet goed lukt om Vlamingen in je vriendenkring te krijgen. Ik heb dat nog al gehoord van Nederlanders. Enkele jaren terug zat er een Nederlandse Erasmusser bij ons in de geschiedenis, die had dan weer niet te klagen.
Nu ja, je ziet wel wat het nieuwe academiejaar voor jullie in petto heeft. Dat komt wel goed.
Wat jammer voor je…ik herken net als Linn heel goed dat gevoel van voortdurend afscheid nemen, van o zo weinig vrienden-voor-het-leven overhouden. Uiteindelijk eindigen we allemaal eenzaam en alleen, de kunst is om dit moment zo lang mogelijk uit te stellen.
Ik probeer me voor te stellen hoe ik me in jouw plaats zou voelen moest ik ergens ver weg in Nederland ‘gaststudent’ zijn. Niet evident, niet evident…