Tussen

En zo belandde ik per ongeluk op -hoe confronterend- mijn eigen blog.
Dag blog, jij bent er ook nog zie ik.

En zo mijmerde ik tussendoor nog eens over mijn blogje. Dat hij je in de weg gaat zitten als je er geen aandacht aan geeft. Dat ‘ie leuk en bevredigend is zolang je dingen blijft plaatsen. En waarom je toch in vredesnaam zou bloggen.

Ik heb wel wat leuke stukjes in mijn hoofd. Maar ze gaan geen van allen over hoe mijn leven is. Ik weet niet of een blog moet gaan over je leven. In de opzet die ik had gemaakt wel. Maar dat kan niet. Blogjes moeten politiek correct zijn, zonder al te veel gezeur. Er mag gezaagd worden, maar met een kwinkslag.

Verhaaltjes over kinderuitspraken, vallende blaadjes, puppies en liefdesverdriet slaan aan. Omdat iedereen van Walt Disney houdt, en van Pride en Prejudice, of nieuwe kleren.

Ik zou wel een blogje kunnen schrijven over hoe vervreemdend het is in een land te wonen waar je je maar niet thuisvoelt, en uit een land te komen waar je je niet langer thuis kunt voelen.
Maardat zou geen *Jongens ik heb een baaldag en doe allemaal even een leuke reactie* blog worden.
Ik zou ook kunnen schrijven over de religie van mijn jeugd, die ik achter me gelaten heb.
En daarmee alle mensen die ooit een rol speelden in die jeugd.
Maar er is niets over te zeggen. Niet tegen de gefrustreerde mensen. Niet tegen de mensen die ik achter liet.
Ik kan zelfs niets zeggen over de warme deken van het katholicisme.
Want laat ik nu juist in het land wonen met de grootste en meest cynische postkatholieke erfenis.
Tegenover elke goede ervaring staan tien bittere verhalen.

Mijn leven gaat niet over rozen, puppies en vallende blaadjes. Ik ben niet ongelukkig, maar sta wel alleen. En het is juist die ervaring, die het slechtst te delen blijkt.

Flanders Fields

Gisteren heb ik de kans gekregen iets te doen wat ik al heel lang wilde doen. Ik ben met Pangaea (de internationale studentenvereniging van de KUL) naar Ieper geweest en heb de herinneringen aan de grote oorlog bekeken. Ik had geen passendere dag kunnen treffen dan een koude novemberdag, vlak na de dodenherdenkingen. Ik heb het museum in Ieper bezocht, een aantal begraafplaatsen en monumenten, de overblijfselen van een stuk slagveld bekeken, en tot slot de Last Post bijgewoond. Erg indrukwekkend allemaal. De symboliek op die plaatsen is heel groot, en het voelt onwezenlijk de grond te betreden waar een half miljoen mensen stierven. De manier waarop de herinnering levend wordt gehouden vond ik bijzonder, en ik ben blij dat ik (en met mij ontelbare Britse schoolklasjes), een stuk daarvan kunnen zien en beleven.

Britse begraafplaats

De loopgraven