Servieskoorts

Als het op kringloopwinkels aankomt, ben ik nogal op mezelf gericht. Daar gelden andere wetten dan in winkels waar wekelijks ladingen van dezelfde nieuwe spullen in de schappen worden bijgevuld. Daar is alles uniek met de potentie van zeldzaamheid. Dat maakt het zo begerenswaardig. Tegelijk is de grens tussen mooi en lelijk erg klein. Het is die kringloopmagie waar ik van hou.

Ik heb na vanmiddag hardop moeten bevestigen: ik heb een serviesfetish. En laat ik, geluksvogel dat ik ben, in het land wonen waar de firma Boch (inmiddels opgegaan in Villeroy en Boch) het nodige aardewerk voor West-Europa heeft geproduceerd. De kans dat ik hier tegen een prachtig staaltje van retro Bochjes aanloop is groot. En omdat ontaarde kleinkinderen het dure servies van oma achteloos bij de kringloopwinkel dumpen, kan ik voor een kwartje per bord mijn lusten bevredigen.

Toen ik nog in Nederland woonde, ben ik me te buiten gegaan aan platte borden uit de Boch Baltic serie. Dat ik geen keuken had, was bijzaak. Gedistingeerd grijs met een kobaltblauw boerenbont motiefje. Ik viel ook een tijdlang op een Delftsblauw aandoende serie van Boch, waarvan ik de naam kwijt ben. Kapitalen vragen ze er voor in Nederlandse kringloopwinkels. Een kapitaal is in tweedehandsland toch zeker twee euro voor een kop en schotel. Weliswaar een fractie van wat je voor een nieuwe Villeroy en Boch zou neertellen, maar zoals ik al zei, andere wetten.

Niets blijkt echter te kunnen tippen aan de Boch Rambouillet serie uit 1966. Het was liefde op het eerste gezicht, al was het alleen maar wegens onvindbaar in Nederland. Vergis u niet in de verfoeide bruintinten die opduiken aan de binnenkant. Dit is design uit de sixties!  Met enige regelmaat spurt ik naar de kringloopwinkel in Leuven, hopend dat een zuinige oude dame haar uitzet heeft overgedragen aan de grijgrage klauwen van de verzamelaar. Vanmiddag stond ik er ineens oog in oog met mijn geliefde Rambouillet. Zeker een half servies lag in een stellingkast op mij te wachten. Het servies waar ik met pijn en moeite enkele onderdeeltjes van bij elkaar had gekringloopt. Retro, handbeschilderd en bloedgeil.

Met een koffiekopje in mijn hand rende ik richting de boeken en platensectie, alias GJ. “Ze hebben alles van dees” hijgde ik hees en hield het kopje omhoog. U begrijpt, tot het samenstellen van begrijpelijke zinsconstructies was ik niet meer in staat. Daarna doorkruiste ik de winkel, op zoek naar een mandje om mijn toekomstig eigendom te confisceren. Bij de kassa keek ik zo neutraal mogelijk, koortsachtig hopend dat niemand het in zijn hoofd zou halen de zeer lage prijs in twijfel te trekken.

Nu staat ze voor mij op tafel, mijn geliefde 60 delen tellende Rambouillet. Niet omdat ik er zo graag naar wil kijken, maar omdat de keukenkastjes te vol staan. En al zou ik drie maanden geen afwas doen, ik zou nog steeds servies genoeg hebben. Liefde is een vreemde ziekte.