De onbestemde kerst
25 december 2008
“Ik ga het dit jaar meemaken en er op letten. Ergens een paar sterretjes vinden aan een donkere hemel. Ik hoop oprechte blijdschap te zien, en echte liefde. Een kerst die er zonder cadeautjes, versieringen, kerstboom, en veel eten nog steeds goed uit ziet.”
Dat was wat ik vorig jaar schreef in de aanloop naar kerst. Inmiddels weet ik wel beter. Natuurlijk geloof ik nog in oprechte blijdschap en echte liefde. Op een doordeweekse dinsdag heb ik er alle vertrouwen in. Maar met kerst is die in een keurslijf gedwongen, omhangen met overdaad en vermengt met ideaalplaatjes uit boekskes. Een uitgeklede kerst ziet er onherkenbaar slecht uit.
Het is niet de eerste kerst zonder familie, maar wel de eerste kerst die ik bewust zonder familie doorbreng. We hebben het fijn, op doordweekse dinsdagen. Maar met christelijke feestdagen zijn de verschillen te groot geworden. Ik mis ze, en voel me een beetje eenzaam. Toch weet ik dat mijn kerst vorig jaar mét familie nog veel eenzamer was. Hun kerst is de mijne niet meer. Alle vanzelfsprekendheid is afgebrokkeld. Ik hoor er niet meer bij. Een zondaar kan vergeving krijgen, een ketter wordt verstoten. Niet bewust, maar dat transcendente lijntje van vroeger, is niet meer en komt niet meer terug.
Toch zat ik gisteravond in de nachtmis. Wat had ik er in godsnaam te zoeken? Wat heeft de moederkerk te bieden boven al die andere kerstdiensten die ik in mijn leven al bezocht? Ik wist het niet, en voelde me verward. De woorden leken zo hetzelfde, en ergens ook weer niet. Wat had ik vandoen met de mensen die naast mij zaten, waarvan het waarschijnlijk de enige keer in het jaar was dat ze een kerk vanbinnen zagen? Zij mochten als ontrouwe schapen naar voren lopen om deel te nemen aan de rituelen. Ik was een toerist in een vreemd land.
Ik kan maar één conclusie trekken. Een gelovige ben je voor het leven. Ik kan nog zo hard vloeken, schreeuwen, discussieren, studeren en redeneren in hoop het uit te bannen; geloven zit in mijn systeem. Ik kan geen a-religieus persoon zijn. Het zit te diep. Misschien is het ook maar beter zo. Nu moet ik nog een kader vinden voor dat geloof. Wie weet vind ik het ergens op de vele wegen naar Rome.
wow, mooi stukje oker!
wat meoilijk lijkt me dat, dat het niet meer jou kerst is. Maak je eigen kerst? Samen met GJ, jullie tweetjes.
Merry christmas meissie,
xx
Je kan het meisje uit het geloof halen, maar het geloof niet uit het meisje.
Aangrijpend stukje over de melancholie die Kerst meebrengt.
Zalig Kestfeest, Oker.
Ter verduidelijking: pucinella, dat is de Italiaanse deftige dame.
Mijn exuses voor de verwarring,Oker. Op deze oprechte blog reageer ik nooit met een alter ego.
Ik herken veel in dit stukje, wat heb je dat knap neergeschreven…warme wensen van hieruit!
Wat een mooi stukje zelfreflectie.
mooi stukje. Religie is iets persoonlijks, iedereen ervaart het anders.
Sterk, wat je hier geschreven hebt. Ik bewonder mensen die consequent door het leven gaan. En jij lijkt me er wel zo eentje. Keuzes maken en ernaar leven, zonder schijnheiligheid.
“Natuurlijk geloof ik nog in oprechte blijdschap en echte liefde. Op een doordeweekse dinsdag heb ik er alle vertrouwen in. Maar met kerst is die in een keurslijf gedwongen”
Ik ben het helemaal met je eens- ik vind Kerst altijd zo hypocriet, PLOTSELING is iedereen vol liefde vol elkaar en tijd doorbrengen met je familie etc. etc. alsof dat op dat moment ‘echter’ is dan op een doordeweekse dinsdag… nee dus.
trouwens waarom heb je zo belachelijk veel examens?!
@Carmen: wij hebben niet 4, maar 2 keer per jaar examen. De examens staan dus voor 30 studiepunten. Het zijn hele grote examens van 4 tot 6 studiepunten per stuk. Onze essays of presentaties worden meestal niet becijferd. Als ik minder examens had, waren ze nog groter geweest.
Je zou voor de grap eens een jaartje in België moeten komen studeren, met erasmus ofzo. Je weet niet wat je overkomt
.
maar wat ik niet snap- je hebt dus maar 2 keer per jaar examens en dan gelijk al die voor 30 punten in één maand?? Dan moet je dus onwijs veel stof leren in één keer? Godzijdank heb ik 4 periodes en aan het eind van elk van die 4 tentamens… anders zou ik gek worden denk ik.
carm, ik vind het ook een raar idee dat mensen ‘plotseling’ elkaar fijne dagen wensen en liefdevol doen máár.. het meerendeel van de mensheid heeft die houvast nodig. “moederdag, dierendag, kerstmis, een nieuw jaar = nieuwe voornemens” Dat zijn voor veel mensen punten van houvast en structuur.. hoe belachelijk het ook klinkt.
kussie!
ps. oh en oker, tijd voor een nieuwe !
Je laatste woorden raakten me: “Ik kan geen a-religieus persoon zijn. Het zit te diep. Misschien is het ook maar beter zo. Nu moet ik nog een kader vinden voor dat geloof. Wie weet vind ik het ergens op de vele wegen naar Rome.”
Ik ken jouw verhaal niet, maar ik kan me zo goed voorstellen dat mensen afknappen op vormen en rituelen wanneer die geen zin of betekenis meer hebben. Ik ben gelovig – maar ik geloof evenmin in gestolde waarheden of stijve tradities. Geloof moet leven, anders gaat het langzaam en pijnlijk dood. Ik zoek mijn heil bij de Bron – niet bij de vervuilde rivier. Bedankt dat je je gedachten zo mooi meedeelt. Hartelijke groet van een andere blogger.