Koud Zweet

Volgens mij heb ik vanmiddag het zenuwslopendste examen uit mijn KUL-carrière.

Tevens een nota aan degene die het mondeling examen bedacht:
op een dag draai ik u de nek om.

UPDATE: Het ging redelijk, en ik heb een vermoeden dat ik er door ben. Het ging om een eerstejaars vak waar ik vorig jaar zowel in de eigenlijke examens als tijdens de herexamens niet heen ben gegaan. Zo bang was ik voor de betreffende prof. GJ heeft me na afloop van het examen bekend dat hij tot de laatste tien minuten voor vertrek bang was dat ik niet op mijn fiets zou stappen. In mijn hoofd was daar dit keer echter geen sprake van. Het was beslist geen pretje, maar sommige hobbels moet je toch een keer nemen.

Als het aan mij lag, zouden de mondelinge examens per direct afgeschaft worden. De eerste vier examens van deze periode waren schriftelijk, met een gemiddelde van twee examens per week had ik bijna een relaxte tijd.
Ik vind het een eerlijkere manier van overhoren. Een schriftelijk examen telt meer vragen en beslaat daarmee een groter gedeelte van de cursus. Het antwoord op één van de drie vragen die ik vanmiddag trok, besloeg slechts een alinea in de hele cursus. In zo’n geval kan een cursus die goed in je hoofd zit, op het examen een dubbeltje op z’n kant worden.
Bovendien heb je bij een schriftelijk examen langer de tijd om over je antwoord en scherpe formuleringen na te denken. Een antwoord niet direct kunnen oplepelen vormt geen probleem, omdat je drie uur de tijd krijgt. Vooral bij denkvragen heeft me dit punten opgeleverd. In de kleine hete lokaaltjes waar ik mondelinge examens heb, waar voortdurend studenten voor je examen afleggen (afleidend) en je twintig minuten voorbereidingstijd krijgt, word ik gek van stress.

Helaas is geschiedenis zo’n typische studie waar bijna alle examens mondeling zijn, en had ik deze periode geluk. Zaterdag mag ik me weer aan zo’n mondeling stukje zenuwpezerij wagen. Daarna wordt die helse poppenkast voor bijna vijf maanden opgedoekt.