Travelminds

Mijn hoofd staat naar reizen. Al jaren.
Snelle reizen kosten geld. Langzame reizen kosten tijd.

Begrijpt u? Heen en weer vliegen naar een ver oord en een week op hotel zitten kost weinig tijd, maar wel veel geld. Diezelfde afstand op een andere manier bereizen en kamperen kost veel minder geld, maar des te meer tijd. Gezien mijn hoeveelheid tijd en geld, ben ik aan Europa gebonden en in dat continent beperkt het kampeerseizoen zich tot te zomer.

Met deze gedachte in mijn achterhoofd, kon ik eindelijk gaan nadenken over de vakantie. Mijn zomer bestaat uit een magische hoeveelheid vrije tijd, die helaas bruut doormidden gesneden wordt door een examen statistiek dat ik in augustus moet afleggen. Wat er overblijft is de prachtige maand juli.
Ik mocht van mezelf pas na de blok gaan nadenken over de invulling van die maand. Stiekem had ik eind december al een Lonely Planet gekocht, waar ik tussen het studeren door zo nu en dan in bladerde.

Mijn liftavontuur in het hoge Noorden is vorig jaar goed bevallen. Voor dit jaar had ik aanvankelijk Engeland in gedachte. Het wegennetwerk is er allicht beter dan in Lapland en de Engelsen staan bekend om hun hulpvaardigheid. Liften is geschikter om cultuur dan natuur te snuiven, want je dagelijkse portie beweging is met een liftvakantie al ruimschoots inbegrepen. Ook dat heeft Engeland. Maar de kosten… dat bleef een beetje een probleem. Ik wist toen nog niet dat de pond erg laag staat.

Na vorig jaar eindeloos terrasjes te zijn voorbijgelopen waar de Carlsberg voor een schaamteloze 8 euro werd aangeprezen, moest het dit jaar toch iets minder ’shoestring style’ reizen worden. De rijst met ketchup en poolbrood met jam kwam me mijn neus uit. Maar aangezien het vakantiebudget niet omhoog kan, moest het in de koopkracht gezocht worden. Oost-Europa doemde op.  Rijke historie én goedkope pinten. Al surfende en lezende werd ik steeds enthousiaster. Tegelijk was ik verbaasd. Waarom wordt er zo weinig over deze landen als vakantiebestemming gesproken? Het leek wel een vergeten stukje Europa.

Wilt u weten hoe het verder gaat?
Lees morgen meer.

Living the cliché

We eten een oud Italiaans recept met polenta.

GJ: “Dit krijg ik nooit meer uitgelegd. Tegen de tijd dat ik aan nieuwe mensen heb verteld dat mijn vrouw een suikervrije vegetariër is die geschiedenis studeert en historische gerechten kookt, zijn ze met zoveel cliché’s om de oren geslagen dat ze nooit meer zullen geloven dat je geen wandelende geitenwollensok bent.”

Ter compensatie heb ik vanmorgen een vuilniszak van de eerste verdieping naar beneden gegooid en heel hard: that was me! geschreeuwd tegen de vuilnismannen.