Behang

We maakten een wandelingetje. Dat doen we tegenwoordig, wandelingetjes maken. Als het te heet wordt in je appartement, maar nog steeds  te koud is om opgestroopt in het park te liggen, maak je wandelingetjes.

Het is een toffe manier om Leuven te leren kennen, zo blijkt. Steeds komen we door andere kleine straatjes en steegjes met grappige eethuisjes en petieterige studio’s die tehuur staan. Waar we dan prompt van gaan dromen. Dat we heus wel met minder ruimte kunnen doen en dan lekker in het centrum gaan wonen. En elke avond het park in sneaken met wijn.

We lopen ook tegen vreemde winkels aan. Schoenmakers uit het jaar nul waar de ramen zo stoffig zijn, dat je er niet eens door naar binnen kunt kijken. Winkels waarvan je je afvraagt hoe de eigenaars ze draaiende houden. Plots was daar ook de behangwinkel. In de etalage van de behangwinkel lagen rollen seventies behangpapier. Ongeveer dezelfde die in de kringloopwinkel voor een tientje per stuk werden aangeboden. Ze waren trouwens wis en wel drie weg hoor, na een halve dag. Deze lagen er  voor 60 cent per stuk. Dat is goedkoper dan een rol cadeaupapier. En dan heb je 4 x zoveel papier.

We gingen de winkel in en troffen alleen een kat. Ergens in de verte hoorden we een baby hartberscheurend huilen. Een dametje op pantoffels dat in zichzelf praatte, kwam ons helpen. Het waren wel de laatste 7 rollen die ze had, dus we konden niets bijkopen. Ze had ook nog wel een ander motiefje voor ons. Na een hoop gestommel kwamen er nog een paar andere rollen tevoorschijn. Het stof uit de seventies zat er nog aan.

“Dit behangpapier is nog uit de jaren zeventig of tachentig”
Ze ze toen we afrekenden.
Tsjonge, dacht ik, blijkbaar besef je toch wel wat je verkoopt.
“Dat komt nu weer helemaal op!” Sprak ze blij.
Ik heb maar niet gezegd dat een hoop retrofanaten het twintigvoudige neertellen voor haar behangpapiertjes.

In your face, kringloopwinkel!