Koninginnedag en wie toen mijn vrienden zijn geweest

Morgen is het Koninginnedag en ik heb les. Dinsdag is het Bevrijdingsdag en ik heb les. Twee dagen die nooit voorbij gingen zonder een feestje, zal ik nu voor de derde keer niet meer vieren. Geen oranje tompoezen, vrijmarkt, koekhappende prinsen en prinsessen op TV, dronken mensen, vaders die zelfgebakken hamburgers verkopen, verklede mensen in de trein en festivals.

Vond ik het dan zo leuk, toen het er nog wel was? Ik weet het niet meer, begod. Echt niet. Het was er gewoon en ik dacht er niet over na. Zoals alle Nederlandse dingen waar ik toen nooit een gedachte aan wijdde en die nu een soort herinnering aan een voorbij tijdperk vormen. Het meisje dat ik toen was, met de gedachten en de voorkeuren en de vrienden die ik toen had, bestaat niet meer. Ik vind dat niet zo erg, maar gek is het wel. Dat je jezelf terugziet op een foto en denkt: ja, dat was ik toen.

Natuurlijk valt Koninginnedag nog wel eens in een weekend en kan ik er heen. Of misschien verhuis ik terug naar Nederland. Maar het kan nooit meer hetzelfde zijn en niemand die dat weet of ziet. Als ik dan over de rommelmarkt struin met mijn Nederlandse accent en mijn Nederlandse hoofd, zal niemand kunnen raden dat ik een vreemde ben, zoals in hier in België een vreemde ben. Ik weet niet wat ik heb opgegeven en of ik het ooit nog terugkrijg.