Stokje: My life in Songtitles

Op facebook zwerft weer eens een zalig stokje dat ik overzet.

Using only song names from ONE ARTIST, cleverly answer these questions. Pass it on to 10 people or more (if you have time and want to do this). Try not to repeat a song title. Enjoy!

Pick Your Artist: Beatles
Are you male or female: Another Girl
Describe yourself: Everybody’s got something to Hide except Me and my Monkey
How do you feel about yourself: The fool on the Hill
Describe where you currently live: Back in the U.S.S.R.
If you could go anywhere you wanted to go: Across the Universe
Your favorite form of transportation: Drive my Car
Your best friend is: Mother Nature’s Son
Your favorite color is: Yellow Submarine
Favorite time of day: Yesterday
If your life were a TV show, what would it be called: The Continuing Story of Bungalow Bill
What is life to you: Magical Mystery Tour
What is the best advice you have to give: Let it Be
If you could change your name, what would it be: Dizzy Miss Lizzy
My soul’s present condition: Happiness is a warm Gun
Thought for the Day: All you need is Love
How I would like to die: While my Guitar gently Weeps
My motto: Think for Yourself

Het liefst had ik Spinvis als artiest genomen, maar dan was het een nogal ontoegankelijk stokje geworden voor de engelssprekende facebookmensen die ik ook graag wilde taggen. De Beatles leveren goede titels op, maar David Bowie, de Stones, Lou Reed of Leonard Cohen ook wel denk ik. Hier in Blogland zou ik het stokje graag willen toewerpen aan Ysabel, Linn en misschien Aïda?

Vacuüm

Rusteloos ben ik. Ik voel me gekooid in Leuven en vlucht steeds weg. Ik kan de grijze straten niet aanzien en het geluid van auto’s niet meer aanhoren. Nooit voelde ik me zo weinig een stadsmens als nu. Ruimte heb ik nodig, ruimte om te ademen en te kijken. Het liefst van al vlucht ik nog naar mijn schoonouders, waar de horizon niet bestaat. Een tijdje terug hielp ik er mee met het planten van nieuwe stekjes in de kassen. Vroeg uit de veren en in je werkkleren op je knietjes zitten. Rechte rijtjes proberen te maken en je lijf voelen, sinds lange tijd. Blij zijn om het resultaat te zien. Alle weekenden van mei ben ik er geweest. De hond is altijd uitbundig als hij ons ziet, op de markt gaat het over beesten en akkers, bij opa en oma staat de koffie klaar en stipt om zes uur gaan we eten.

Zalig vind het ik het, tijdens de weekenden bloeide ik helemaal op. Tot het onherroepelijk zondagavond werd en ik weer op het perron stond. In de trein richting Leuven zaten alleen maar studenten. Overal om mij heen was het enige mogelijke onderwerp de blok. De steen ging terug op mijn maag, de brok terug in mijn keel.
Drie keer heb ik nu een blok meegemaakt, vaak genoeg om er bang voor te worden. Hoe goed en soepel mijn vorige examenperiode ook verliep, ik vind het vreselijk. Elke week van het semester heb ik er aan gedacht. Weer een weekje dichter bij de examens. Ik kan er niet tegen, ik wil niet meer, ik weiger. Het is een monsterlijke uitvinding die me gek maakt.

Ik vind mijn studie leuk en de manier van lesgeven ook. Maar ik zit op slot nu de examens komen, ik zie geen uitweg. Nooit eerder heb ik me zo gevoeld en nooit eerder ben ik een heel semester gestresst geweest om examens. Ik heb er minder en ze liggen me beter dan de vorige keer. Maar er is een knop omgegaan in mijn hoofd en hoe hard ik ook probeer…
Ik kan geen letter studeren.