Pjotr 3

Ik heb een kat. Ik was zelf niet op het idee gekomen katteneigenaar te worden en verbaas me hoe snel ik warme gevoelens voor het beest heb ontwikkeld. Afkomstig uit een familie van kattenhaters heb ik tijdens mijn kindertijd stiekem heel wat katten geschopt als hun eigenaren niet in de buurt waren.

Tot een paar maanden geleden trok ik mijn wenkbrauwen op als medebloggers iets schreven over hun kat. Vooral als in datzelfde stukje tekst karaktereigenschappen werden genoemd of een analyse van de kattenpsyche. Het spijt me, Flora, Zezunja, Kerygma of andere [insert kattenblogger]. Ik had het tot nu toe allemaal niet zo begrepen.

Hij kwam aanlopen op een dag toen we nog dachten dat het een zij was. Vreselijk schuw, kleiner dan de rest van de kattenbende in de buurt en schijnbaar zonder baas. GJ adopteerde haar meteen, ik vond het allemaal maar niks. Pjotr 3 moest ze heten, want GJ had in zijn leven al een Pjotr 1 en 2 versleten en die leken zo vreselijk op deze poeskat. Dat kon geen toeval zijn! Het bakje melk (aangelengd want anders krijgen ze diarree, jaa) werd trouw leeggellikt, maar van eten moest ze niets hebben. Harde brokken, blikvoer maar ook vis was verspilde moeite.

Na het zoveelste kattengevecht bleek Pjotr 3 een flinke wond aan de poot te hebben, waar ze na een paar dagen sukkelen niet meer op kon lopen. De dierenarts spoot haar plat en onthulde de identiteit van Pjotr 3. Een jonge, gecastreerde maar inmiddels verwilderde kater. Prima op gewicht, blijkbaar zelfvoorzienend en levend van de jacht. GJ vond dat de torenhoge rekening van de dierenarts genoeg betaald was voor een huisdier en beschouwt hem sindsdien als zijn eigendom.

Maar toen kwam de kattenanalyse en hoewel ik er eigenlijk tegen ben, doe ik inmiddels van harte mee. Katten kunnen namelijk niet praten. Als ze dus tegen de witte keukenmuur pissen, moet jij analyseren hoe dat zou kunnen komen en hoe je dat in de toekomst vermijd. Vermoeiend is dat wel, want zo’n kat is net een mens, gruwelijk inconsequent. De ene dag vliegt hij je om de hals, de volgende dag speelt hij hard to get. Als hij de woonkamer niet in mag, zal hij alle mogelijke moeite doen om er toch in te sneaken zodra de deur op een kiertje staat. Als ik mijn fototoestel bovenhaal, verbergt hij snel zijn kop tussen zijn poten. Maar ik heb hem weten te vangen tijdens een spiritueel moment…

Hoe dan ook, de categorie huisboombeest is bij deze compleet.

net als in de film

In de fantastisch Britse tragikomische  film Death at a funeral zegt één van de hoofdrolspeelsters Martha op een gegeven moment tegen haar vader:

If you don’t sort out your problems, you’re gonna end up a very loney bitter old man!

Geez, dat is een zinnetje dat ik al vaak tegen oudere mensen heb willen zeggen. Tegen mijn eigen vader nog wel het liefst van al.

Maar ik zwijg omdat ik weet dat het niets uithaalt dan meer wrok. Voor sommigen is het te laat. Ze zijn te veel vastgeroest om hun eigen problemen onder ogen te zien. Anderen zijn te onzeker of hebben een te groot ego om hulp te zoeken. Ik ben niet pessimistisch, maar heb het vaak zo zien gaan.

Ik zwijg ook omdat de waarheid weerbarstig is. Dat ene zinnetje gaat niet helpen. Ik doe mijn best, maar stuit op een moeras van frustratie en krampachtigheid. In de film slikt de partner van Martha perongeluk iets van drugs en drijft al hallucinerend de vader-dochter relatie op de spits. Ik zou GJ een soortgelijke pil voeren als ik de garantie had dat het dingen oploste. Maar het leven is niet als in de film.

Hij kan wel honderd worden en tot die tijd moeten we er samen uitkomen.
Een beetje redelijkheid en goede wil is alles wat je nodig hebt, pa.
Misschien over tien jaar, als je wat wijzer bent geworden.