Koninginnedag en wie toen mijn vrienden zijn geweest

Morgen is het Koninginnedag en ik heb les. Dinsdag is het Bevrijdingsdag en ik heb les. Twee dagen die nooit voorbij gingen zonder een feestje, zal ik nu voor de derde keer niet meer vieren. Geen oranje tompoezen, vrijmarkt, koekhappende prinsen en prinsessen op TV, dronken mensen, vaders die zelfgebakken hamburgers verkopen, verklede mensen in de trein en festivals.

Vond ik het dan zo leuk, toen het er nog wel was? Ik weet het niet meer, begod. Echt niet. Het was er gewoon en ik dacht er niet over na. Zoals alle Nederlandse dingen waar ik toen nooit een gedachte aan wijdde en die nu een soort herinnering aan een voorbij tijdperk vormen. Het meisje dat ik toen was, met de gedachten en de voorkeuren en de vrienden die ik toen had, bestaat niet meer. Ik vind dat niet zo erg, maar gek is het wel. Dat je jezelf terugziet op een foto en denkt: ja, dat was ik toen.

Natuurlijk valt Koninginnedag nog wel eens in een weekend en kan ik er heen. Of misschien verhuis ik terug naar Nederland. Maar het kan nooit meer hetzelfde zijn en niemand die dat weet of ziet. Als ik dan over de rommelmarkt struin met mijn Nederlandse accent en mijn Nederlandse hoofd, zal niemand kunnen raden dat ik een vreemde ben, zoals in hier in België een vreemde ben. Ik weet niet wat ik heb opgegeven en of ik het ooit nog terugkrijg.

Betoging

Ik keek verbaasd toe, hoe het vriendelijke Leuven zich tot de tanden bewapende. Ik heb in Amsterdam wel eens betogingen gezien, maar dat was niets in vergelijking met de voorbereidingen die gisteren werden getroffen.

Door een #%$^&*@## presentatie die ik vandaag moest houden, was ik gisteren niet in de gelegenheid naar de betoging te komen kijken. Ik baalde als een stekker. Het had me zo leuk geleken. Kon ik me ook eindelijk eens in Zuid-Amerika wanen, of terug in mei ‘68. Wie zegt dat studentenengagement niet levendig is?  Maar terwijl de politieauto’s door de straat scheurden en de helicopters boven mijn huis circuleerden, zat ik achter mijn bureau.

Toen ik later hoorde dat enkele van mijn mijn enigzins beschonken vrienden zich in het strijdgewoel hadden gegooid en namens de linkse rakkers mee waren gaan schreeuwen in de hoop een paar NSVers op te fokken… wist ik niet wat ik er van moest denken. Het was hilarisch geweest, die ME’ers die zich op zo’n kwade fascist hadden gestort. Jammer dat ze het waterkanon en de pepperspray op het martelarenplein hadden gemist.

Het klonk meer als een avondje studentenvermaak dan als een betoging, ter afwisseling van de donderdagse stapavonden. Na het lezen van de eerste berichten, voelde ik me vreedzamer dan ooit. Ik heb mijn presentatie op tijd afgekregen en mag vanavond pinten pakken in het Leuven zoals het hoort te zijn; gemoedelijk.

Fijn weekend allemaal