De Amerikanen

Gisteravond zat ik rond een uur of elf met wat mensen op een terrasje. Het gesprek kabbelde voort, maar na een uur of elf studeren was mijn laveloos gedreunde hoofd er niet zo bij. Ik staarde voor me uit, zag dansende lettertjes… en twee voorbijwandelende meisjes. Ik kon hen niet verstaan, maar wist meteen dat ze Amerikaans waren. Dat zie je. Waar ik ook kom, een Amerikaan pik je er zo uit. En dat is hoogst irritant. Maar dit waren twee meisjes, die kon ik nog wel aan.

Helaas bleef het daar niet bij. Langzaam maar zeker druppelde mijn fijne terrasje vol met Amerikaanse jongens en meisjes. Dat was ook het moment dat de herinnering zich opdrong. De herinnering aan vorig jaar rond deze tijd, toen mijn stamkroeg op de oude markt meer dan een maand lang gevuld en gedomineerd werd door Amerikaanse jongens en meisjes. Dat er Paris Hilton taferelen waren toen een aantal meisjes tijdens Born in the USA op de bar stonden te dansen en dat ze avond na avond vreselijk aanstellerig gingen doen alsof ze dronken waren. Wat natuurlijk niet kan na twee pinten.

Het had me niet kunnen schelen als het een groep Britten was geweest, of Spanjaarden, of Russen. Dit groepje mensen (natuurlijk vooral de dames) haalde echter het slechtste in mij naar boven.
Hun uiterlijke kenmerken:

• Strandkleding (m.a.w. een ultrakorte short van t-shirt stof en een Hawaii topje met blote rug) Het was dus 11 uur en niet erg warm.
• Teenslippers in combinatie met perfect gelakte teennagels.
• Eveneens perfecte make-up en veel foundation.
• Gestijlde haren, recht afgeknipt, net op de schouder, geverfd in onnatuurlijk blond of bruin.
• Iets dikker dan de meisjes hier, met babyvetjes.
• Egaal Zonnebankbruin, zonder onneffenheden.

Tel hier nog wat jongens met hele grote witte sportschoenen en dito t-shirts bij op en je hebt een totally excited gezelschap dat voor het eerst een alcoholische consumptie nuttigt in een openbare gelegenheid. De gilletjes of Oh my Gods zijn natuurlijk niet van de lucht en waarom bestellen ze een pitcher met rietjes?! Het is hier Amerika niet, guys! Bij ons gaan pinten in glazen van max 33 centiliter, verdorie! Zien jullie dan niet dat jullie tot in het belachelijke afwijken in vergelijking met de rest van de oude markt?

*deze alinea was stom en daarom weggehaald*

Tot zover mijn irritaties en theorietjes tijdens de blok.

[wijvenweek] shoppen

Vorig jaar schreef ik dit blogje over shoppen dat hier vandaag had moeten staan. Zo zie je maar weer dat ik een typisch wijf ben. Natuurlijk kost het me geen enkele moeite om nog veel meer bespiegelingen ten aanzien van shoppen ten beste te geven.

Ik heb een bijzonder strakke winkelpolicy. Je zou ook kunnen zeggen dat ik een krent ben, maar ik gooi het liever op mijn geweldige verantwoordelijkheidsgevoel. Mijn budget is krap en ik kan mijn centjes niet per ongeluk voor een keertje twee keer uitgeven. Thuis heb ik een roze (uiteraard) huishoudboek waar alle uitgaven in worden opgeschreven. Deze uitgaven worden dan eens per maand door GJ in excel ingevoerd, en dan maken we een heuse kosten-baten analyse. Als we dit vertellen aan vrienden worden we aangestaard alsof we een stel verzuurde freaks zijn. Maar ik kan je zeggen dat het helpt. We hebben geen schulden en wijken toch niet veel af van andere studenten.

Hoe kun je in vredesnaam nog onbezorgd shoppen als er zoveel planmatigheid in je financieën zit. Er is zeventig euro per maand beschikbaar voor kleren voor GJ en mij samen, dus op is op. Meestal ben ik degene die de shopcenten opmaakt. Als de gaten in GJ z’n boxershorts vallen, krijg ik medelijden en hou me een tijdje in. De H&M biedt uitkomst voor schrapers zoals ik. Het nadeel is wel dat hun broeken na een half jaar al uit elkaar vallen van ellende. Of misschien draag ik mijn kleren nogal intensief. Op de een of andere manier zie ik altijd kans om al mijn kleren meteen vol gaten en vlekken te krijgen.

En dan is er het probleem van dé Stijl. Mijn hele leven, of toch tenminste sinds ik kleedgeld krijg, ben ik al op zoek naar dé Stijl. Je hebt van die vrouwen die altijd consequent in dezelfde soort kleding rondlopen zonder dat ze saai of neutraal gekleed zijn. Al hun kledingstukken passen op de een of andere manier bij elkaar en door hun fantastische combinatietalent lijkt het altijd alsof ze iets anders aanhebben. Bij kringloopwinkels en met de naaimachine weten ze voor minder dan niks de meest hippe outfits te creeëren en als je ze complimenten maakt, kijken ze je verdwaasd aan omdat ze niet begrijpen wat daar nu zo bijzonder aan is. Die vrouwen dus. Hopeloos.

In mijn zoektocht naar dé Stijl werd ik beinvloed door elke film, boek, CD of modeblad dat ik tegenkwam. Na het kijken van Lord of the Rings heb ik me eens een geweldige ‘Arwen‘ jas aangeschaft. Paars, met een capuchon tot op de grond. Hij kostte kapitalen en ik heb hem nauwelijks aangehad. Want na het wegebben van de romantische onderbuikgevoelens, bleek de jas nogal overdreven en onpraktisch. Op die manier heb ik een hoop miskopen gedaan die na verloop van tijd bij de kringloopwinkel belandden. En als ik dan het meisje met dé Stijl in míjn gepimpte miskoop zag lopen wist ik weer: het is niet voor mij weggelegd.

Nog steeds zoek ik naar dé Stijl. Ik ben niet meer zo experimenteel, en probeer het tegenwoordig zonder miskopen te bewerkstelligen. Mijn idee is altijd dat je voor het creeëren van dé Stijl een goede tijdloze basisgarderobe nodig hebt, waarop je dan iets kunt uitbouwen. Met dat idee in mijn achterhoofd kocht ik afgelopen winter een klassieke zwarte broek, neutrale jeans, sokken en BH’s zonder bloemetjes en effen T-shirts. Allemaal Vreselijk Verantwoorde Aankopen; degelijk en goedkoop. En toen? Als ik in mijn kledingkast kijk, zie ik een tijdloze basisgarderobe om u tegen te zeggen, maar dé Stijl blijft weg! Ondertussen voel ik me precies die saaie en neutrale doos die ik niet wilde zijn. Het gekke is dat geen vrouw die ik spreek dit probleem herkent.

Misschien moet ik het maar weer eens over een andere boeg gooien. Wat een dilemma’s in een vrouwenleven.