sugarquest

De suikerloze maand was over. Ik nam een groot stuk chocoladetaart. Ongekend. Ik dacht dat ik in mijn leven nog niet zoiets zoets en machtigs had gegeten. Lekker, ja. Maar halverwege werd het eigenlijk wel wat veel. Toch at ik hem op. Om het goed te maken deed ik er nog een stuk kersentaart achteraan. Die was beslist beter.

Ik heb het geweten. Op weg naar huis kreunde ik van de buikpijn en achter in mijn hoofd ontwikkelde zich een gigantische hoofdpijn. De fietstocht leek eeuwig te duren. Ik ben in bed gaan liggen en werd om zes uur ‘ s avonds wakker gemaakt door GJ.

Wat ik toen voelde, valt nog het beste te vergelijken met een gigantische kater. Ik stierf werkelijk van de dorst en de hoofdpijn was niet te harden. De rest van de avond heb ik thee gedronken en zwalkte ik tussen de bank en het toilet.

De volgende dag was alles weer in orde. Met dit verschil dat het grote suikermonster weer alive en kicking was. Hij rukte aan de tralies en maakte me vreselijk chagrijnig. Suiker!! Dacht ik de hele dag, ik moet suiker hebben.  Overal zag ik snoep en ik moest het eten ook. Het hielp. Voor heel even.

“Het is duidelijk dat jij niet met suiker om kunt gaan”, zei GJ. En ik werd boos.
“Je gebruikt slechtere argumenten dan mij, toen ik moest stoppen met roken”, zei GJ. En ging in de aanval.

Ik weet het allemaal niet zo goed meer. De suikerloze maand was geweldig. Ik heb me lichamelijk nog nooit zo goed gevoeld. Maar een leven zonder koekjes, pannenkoeken met stroop, vanillevla, appeltaart met slagroom..?

Sugar – Update

Het is dag vier van mijn volledig suikervrije leventje, dat in voornemen hier ontstond. Hoewel ik elke avond aan niets anders denk dan suiker, zit ik toch lekker in m’n lijf. Ik heb ook minder honger. Uit solidariteit doet GJ ook mee met mijn rare projectje, ondanks dat hij er sceptisch tegenover staat.

Tot vandaag.

Gisteravond is mijn nieuwe Poolse buddy gearriveerd in Leuven en omdat de beste jongen niet meteen een kamer heeft, slaapt hij bij ons. GJ wilde iets aanbieden dat je in België veel ziet, en kocht drie koffiekoeken voor het ontbijt. Omdat ik suikervrij wilde blijven, at hij twee koffiekoeken achter elkaar op. Daarna gingen buddy en ik op kamerjacht. Halverwege de ochtend rinkelt mijn telefoon.

“Liefje, ik geloof dat je gelijk hebt met je suikerthesis. Ik ben al twee uur aan het trillen, ik heb pijn in mijn hoofd en word helemaal gek van mijn eigen drukke gedrag. Ik kan me nergens op concentreren!”

Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat je na vier suikerloze dagen al zo veel voelt van twee koffiekoeken, maar vreemd vind ik het wel. Omdat GJ verder niets bijzonders gegeten heeft en kerngezond is, moet het toch bijna wel de suiker zijn…

Mijn project wordt alleen maar interessanter!