Ik heb een kat. Ik was zelf niet op het idee gekomen katteneigenaar te worden en verbaas me hoe snel ik warme gevoelens voor het beest heb ontwikkeld. Afkomstig uit een familie van kattenhaters heb ik tijdens mijn kindertijd stiekem heel wat katten geschopt als hun eigenaren niet in de buurt waren.

Tot een paar maanden geleden trok ik mijn wenkbrauwen op als medebloggers iets schreven over hun kat. Vooral als in datzelfde stukje tekst karaktereigenschappen werden genoemd of een analyse van de kattenpsyche. Het spijt me, Flora, Zezunja, Kerygma of andere [insert kattenblogger]. Ik had het tot nu toe allemaal niet zo begrepen.

Hij kwam aanlopen op een dag toen we nog dachten dat het een zij was. Vreselijk schuw, kleiner dan de rest van de kattenbende in de buurt en schijnbaar zonder baas. GJ adopteerde haar meteen, ik vond het allemaal maar niks. Pjotr 3 moest ze heten, want GJ had in zijn leven al een Pjotr 1 en 2 versleten en die leken zo vreselijk op deze poeskat. Dat kon geen toeval zijn! Het bakje melk (aangelengd want anders krijgen ze diarree, jaa) werd trouw leeggellikt, maar van eten moest ze niets hebben. Harde brokken, blikvoer maar ook vis was verspilde moeite.

Na het zoveelste kattengevecht bleek Pjotr 3 een flinke wond aan de poot te hebben, waar ze na een paar dagen sukkelen niet meer op kon lopen. De dierenarts spoot haar plat en onthulde de identiteit van Pjotr 3. Een jonge, gecastreerde maar inmiddels verwilderde kater. Prima op gewicht, blijkbaar zelfvoorzienend en levend van de jacht. GJ vond dat de torenhoge rekening van de dierenarts genoeg betaald was voor een huisdier en beschouwt hem sindsdien als zijn eigendom.

Maar toen kwam de kattenanalyse en hoewel ik er eigenlijk tegen ben, doe ik inmiddels van harte mee. Katten kunnen namelijk niet praten. Als ze dus tegen de witte keukenmuur pissen, moet jij analyseren hoe dat zou kunnen komen en hoe je dat in de toekomst vermijd. Vermoeiend is dat wel, want zo’n kat is net een mens, gruwelijk inconsequent. De ene dag vliegt hij je om de hals, de volgende dag speelt hij hard to get. Als hij de woonkamer niet in mag, zal hij alle mogelijke moeite doen om er toch in te sneaken zodra de deur op een kiertje staat. Als ik mijn fototoestel bovenhaal, verbergt hij snel zijn kop tussen zijn poten. Maar ik heb hem weten te vangen tijdens een spiritueel moment…

Hoe dan ook, de categorie huisboombeest is bij deze compleet.

Het is jammer dat ik geen bewuste voor/na foto’s heb genomen. Want jongens, wat hebben wij geklust. Niet voor niets werd de vakantie er voor afgezegd. Wat u op de plaatjes van de vorige post zag, is het resultaat van veel zweet, een beetje bloed, maar geen tranen. We waren een geolied team en hebben radioluisterend de Tour op de voet gevolgd.

Neem de eetkamer, die volgetimmerd zat met schrootjes van multiplex. Daaronder zat een laag plakplastic in de vorm van schroten en daaronder zaten… tegeltjes! Het bleek een verassingspakket, dat huis van ons.

Omdat in feite elke muur en vloer ontoonbaar was, besloten we alles maar te vernieuwen. Gelukkig heb ik een zusje dat bij een bouwmarkt werkt. Zij heeft ons voorzien van gratis liters en liters muurverf. Alle verkeerd gemengde kleuren kregen wij.

Dit zorgde er voor dat ik soms achter mijn oren moest krabben als ik mijn verfroller tegen de muur zette…

Wat me het meest heeft verbaasd, waren de vele lagen die over elkaar heen aangebracht waren. In een aantal ruimtes zat 5 lagen vloerbedekking! Karren vol hebben we versjouwd. Mijn arme schoonvader heeft heel wat keren heen en weer gereden omdat het stort in Nederland gratis is. We vroegen ons af of dit kenmerkend was voor de Belgische klusmentaliteit.

Want ook op de muren was de nieuwe laag behang simpelweg over de oude heen geplakt. Strakke strepen over weelderige bloemetjes. Daaronder zat dan vaak nog een laag of wat verf. Als de muur al niet verbrokkelde wanneer ik het behang er af trok. Soms tot aan de stenen aan toe. GJ heeft zich een slag in de rondte gestuct. Alles onder het mom van de charme van een oud huis.

Onder alle lagen vloerbedekking zat een planken vloer. Wegens geldgebrek besloten we de boel op te schuren, te olieën en het verder zo te laten. Ik voelde ik mij op het schip van Captain Jack Sparrow toen ik de eerste keer over de bovenetage liep.

Gek genoeg is het uiteindelijk allemaal goed gekomen. Alle behang en verf combineerde alsof het zo hoorde en het viel niemand op dat het een gekregen samenraapsel was. De vochtige kelderkast werd een prachtige linnenkast, het vieze bureautje leek ineens heel design in de nieuwe slaapkamer.

We voelden ons de koning te rijk en dachten nog weken na de verhuizing dat we op vakantie waren. Het is dat de verwarming het niet doet, maar anders voelde ik me nog zo.