Plaatjes

En toen was de datalimiet overschreden door een enthousiast uitzendinggemist.nl kijkende huisgenoot. Maar een nieuwe maand met nieuwe kansen, ik zal het goedmaken met wat plaatjes van Het Huis. Ik wilde alles laten zien, maar begin eerst maar eens met de begane grond.

Vooreerst een overzichtje van de woonkamer. Woont u toevallig in mijn straat of passeert u mijn huis, dan is dit min of meer wat u ziet als u binnen kijkt. Een beetje gevaarlijk plaatje dus, maar soit.

Een stukje zitgedeelte met GJ en Stella als figuranten.

Vervolgens lopen we door naar de eetkamer, waar diezelfde GJ ineens ijverig zit te studeren. Schrik niet te veel van het fifties tot en met seventies samenraapsel en het hoge kringloopgedeelte van de inrichting. Dit is nu eenmaal waar mijn hart sneller van gaat kloppen.

De eetkamer in actie.

Zo’n beetje het enige interessante hoekje van de keuken. Er is wel meer, maar de rest van de keukenfoto’s was in de lengte gefotografeerd (load schuin up).

Wat ook leuk is, het uitzicht vanuit de keuken op de tuin.

Het terrasje, waar het toen nog een grote zooi was.

Er is nog een hal, een serre en een washok, maar die zijn niet erg fotogeniek.

Hoe het niet/wel ging

Er stond een reis op stapel. Eentje die via Berlijn naar Polen zou leiden, alwaar we liftend en treinend avonturen zouden beleven tussen KGB gebouwen en vrouwen met snorren.
Maar de examenperiode ging slecht. Zo slecht, dat ik van de zes examens slechts twee aflegde en achteraf zelfs nog op eentje gebuisd bleek te zijn. Ik kan het nog steeds niet goed verklaren, maar als ik blokkeer in mijn hoofd gebeurt het grondig.
Ik wilde weg, maar was te moe voor avonturen. Een zomer opgeven om witjes weg te teren in een bibliotheek… daar wilde ik ook niet aan. Zo sukkelden de dagen voort en ik huilde me schraal. Mijn lief zat tussen niks en nergens met zijn bachelorpaper en wist het ook allemaal niet meer.

Op dat punt schreef ik deze blog. Vervolgens trokken wij onze schoenen aan om eens een flink eind te lopen in de hoop de koppen leeg te maken.
We waren slechts een paar honderd meter onderweg, toen we op een raam een aanplakbiljet zagen hangen. Woning te huur stond er,
ruime kelder met stookinstallatie, gang, living, eetplaats, keuken, wc, veranda, wasplaats, ruime tuin op het Zuiden. En zo ging het lijstje nog even door. Omdat ik de afgelopen maanden meerdere huisjes in en om Leuven had bekeken, zag ik meteen dat de huurprijs heel schappelijk was.

Verward liepen we door, koortsachtig nadenkend. De hele huurprijs konden we niet betalen, maar met een huisgenoot zou het prima moeten lukken. We dachten aan die ene persoon met wie we het al zo vaak hadden gehad over samen in een huis wonen. Na een tijdje ijsberen liepen we terug en belden het nummer op het aanplakbiltjet. De man aan de telefoon vertelde dat het er nog geen kwartier hing.

’s Avonds zei de beste potentiële huisgenoot ter wereld toe dat ze Amsterdam zou verlaten om bij ons in Leuven te zijn. Het huis werd bekeken en alles klopte. Een dag later tekenden we het contract.

De zomer had weer uitzicht.